สวัสดีฮะ รักฮะ...เจอกันอีกแล้ววว~

 

จะว่าไปโรงเรียนก็เปิดเทอมมาได้สักพัก เมื่อวานศรันฉัตรบอกว่าเค้ามีให้เลือกชมรม แต่ยังตัดสินใจไม่ได้เลยว่าชมรมไหนจะเหมาะกับตัวเองที่สุด เพราะงั้น วันนี้ผมเลยมานั่งคิดพลางปรึกษากับพื่อนร่วมชั้นอยู่ตรงโรงอาหาร

 

แต่! อ๊ะ~ นั่นใครกำลังด้อมๆ มองๆ ยึกๆ ยักๆ ถอยหน้า ถอยหลังอยู่นะ *เขม้นมอง

 

...อาาา~ ตัวเล็กๆ ผมยาวรวบเป็นหางม้า หน้าตาแอบเอ๋อ เห็นทีจะมีแค่คนเดียว (มั้ง) ล่ะฮะ~

 

"พี่นนทกร สวัสดีฮะ...เป็นอะไรรึเปล่าพี่?" พอถามพร้อมยกมือไหว้อีกฝ่าย คนตัวเล็กกว่าผม (มาก) เลยทำท่าสะดุ้งอย่างน่าเอ็นดู (?) 1 รอบ ก่อนที่พี่นนทกรจะตอบกลับด้วยรอยยิ้มแหยๆ ชวนขัน

 

"อะ...เอ่อ ดีครับ ส...สบายดีไหมครับน้องรัก?"

 

"สบายดีฮะ แล้วพี่นนทกรล่ะ?"

 

"อะ...เอ่อ...ดีครับ" เห็นท่าทางเลิ่กลั่กอย่างไม่รู้จะเริ่มยังไงของพี่นนทกรแล้ว ผมเลยรู้สึกทั้งขำระคนสงสารยังไงบอกไม่ถูกแฮะ~! อ่าาา~ งั้นช่วยเริ่มบทสนทนาให้พี่เค้าเลยดีกว่า

 

"พี่นนทกรมีอะไรรึเปล่าฮะ? บอกรักได้เลยนะพี่" ถามจบ ผมก็ส่งยิ้มแฉ่งจนตาหยีไปให้อีกรอบถ้วน เผื่อพี่นนทกรจะผ่อนคลายลงบ้าง

 

"อ่าาาาาา...น้องรัก...มี...ชมรมยังอะครับ?" ทว่า พอถามจบคำปุ๊บ พี่นนทกรกลับเบิกตากว้าง ก่อนทำหน้าเลิ่กลั่กราวกับไม่แน่ใจว่าตัวเองหลุดคำต้องห้ามออกไปหรืออย่างไร

 

ว้าาา~ หรือว่ารอยยิ้ม 'วิ้งเกาหลี' ของผมมันจะไม่ช่วยอะไรพี่นนทกรเลยหว่า? แต่ปกติมันก็ใช้ได้กับทุกคนนี่นา~

 

...หรือว่า พี่นนทกรจะไม่ปกติ!! (=_=!!)

 

"อ่าา เอ่อออ แบบว่า...พี่...กะตั้ง...ชมรม...อะ" หือออ? อะไรนะ?

 

เมื่อกี๊พี่นนทกรพูดอะไร ทำไมต้องทำเสียงเบาเป็นยุง แถมหน้าจ๋อย ตาตก หู่หางลู่...เอ่อะ!!

 

อันหลังเริ่มไม่ใช่แล้ว แฮ่~ ขอโทษนะฮะพี่กร >A< แต่พี่นนทกรจะกลัวอะไรรุ่นน้องอย่างผมนัก เห็นเกาหลีๆ แบบนี้แต่ฉีดยาแล้ว ไม่กัดหรอกฮะ~ (เอริ่มมมม~)

 

"อะไรนะฮะ? พี่นนทกร เมื่อกี๊บอกว่าจะตั้งชมรมอะไร? ยังไงนะฮะ?" เพื่อความชัวร์ไม่มั่วนิ่ม ผมเลยลองถามย้ำไปอีกรอบ แต่ดูท่าคำตอบที่ได้รับคงไม่แตกต่างจากเมื่อครู่...คือเสียงเบาเป็นยุง แถมยังหน้าตาเหมือนน้องหมาหงอยแบบนั้นอีก!

 

ไม่ได้การ!! ณัฐปกรณ์ต้องหาอะไรมากระตุ้นแล้ว! ถ้าเดาไม่ผิด ด้วยลักษณะอย่างพี่กร น่าจะเป็นคนแบบ...อืมมมม~ ลองดูๆ

 

"อ๋า~! รู้ละ! พี่นนทกรจะตั้งชมรมหนังโป๊เหรอฮะ? แล้วก็ไม่บอกตั้งแต่แรก ฮ่ะๆๆ" จบประโยคลั้นลาพร้อมสายตาวิ้งวับเป็นประกายของผม รุ่นพี่ตัวเล็ก รวบผมหางม้า เลยทำหน้าเอ๋อ เหวอ อึ้ง ก่อนดวงตาคู่เรียวจะเบิกกว้างจนแทบขาดออกจากกัน และ...

 

"ไม่ใช่โว้ยครับ!!!! ชมรมศิลปะน่ะ ชมรมศิลปะ!!!" ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

 

ทีแบบนี้ล่ะเสียงดัง หนักแน่น ชัดเจนเชียว!!

 

ก็ว่าแล้ว ถ้าจะให้พี่นนทกรเลิกแปลงร่างเป็นน้องหมาหงอย มันต้องวิธี 'แบบนี้' เท่านั้น! เอ้า~ ไหนๆ เครื่องติดแล้ว ลอง 'เล่น' ต่ออีกนิดจะเป็นไรไป "...เอ๋? ชมรมปั้นและวาดรูปเปลือยเหรอฮะ? เอาสิฮะ พี่นนทกร ฮ่าๆ"

 

"ไม่ใช่!! ชมรมวาดรูปธรรมดาๆ เฟ้ยยย!!!" กร๊ากกกกกกกกก~~

 

เห็นท่าทาง 'เม้งแตก' แบบหลุดๆ ของพี่กรแบบนั้น ผมเลยเผลอปล่อยเสียงหัวเราะออกมาก๊ากใหญ่...ไอ้สายตาคนมองทั้งโรงอาหารน่ะ รับรู้ฮะ แต่ตอนนี้มันฮาจนหยุดไม่ไหวแล้ว~!

 

โอยยยย~ ตัวเล็ก หน้าเอ๋อ และสติแตกง่ายแบบพี่กร เป็นอะไรที่เห็นแล้วน่าแกล้ง...น่าเอ็นดูสุดๆ ไปเลยแฮะ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

 

และกว่าผมจะหยุดหัวเราะได้ พี่นนทกรเลยหน้าแดงแล้วแดงอีก แถมยังเงยหน้าขึ้นจ้องแบบแอบเคือง แต่ด้วยความขี้อาย (มั้ง) ทำให้เจ้าตัวไม่กล้า 'เม้งแตก' ใส่ผมต่อ >W<

 

งั้น~ เราเข้าประเด็นแบบจริงจังกันเลยก็ได้ฮะ *พยายามกลั้นขำอีกรอบ

 

"สรุปว่า พี่นนทกรจะตั้งชมรมศิลปะก็บอกผมให้ชัดเจนสิฮะ จะมัวแต่ลังเล ยึกๆ ยักๆ แล้วมาทำเขิน พูดเบาใส่ผมเพื่อ? รู้ป้ะ...ความจริงเวลาพี่กรโวยวาย เสียงดัง มันดูเท่ห์แถมสบายๆ ดีออกฮะ" แล้วผมก็จัดการส่งยิ้ม 'วิ้งเกาหลี' ให้พี่นนทกรเพื่อยืนยันว่าสิ่งที่พูดมาทั้งหมด...จริงใจนะพี่~!

 

"อะ...งั้นเหรอ..." คราวนี้พี่นนทกรเลยเงยหน้าขึ้นมองอย่างลังเล แต่น้ำเสียงตอบกลับนั้นดูมีความมั่นใจกว่าเมื่อครู่มากทีเดียว! มันต้องแบบนั้นสิฮะพี่กร~

 

"ต...แต่...เอ่อ...เอาเป็นว่าน้องรักสนใจ...ไหม? พี่หมายถึงชะ ชมรมศิลปะน่ะ?" เห็นความตั้งใจจริงที่แฝงอยู่ในสีหน้า แววตาของพี่นนทกรแล้ว ผมเลยอดรู้สึกชื่นชมอีกฝ่ายซะไม่ได้

 

สำหรับคนอื่น มันอาจเป็นแค่เรื่องปกติธรรมดา กะอีแค่ชวนเข้าชมรมที่ตัวเองตั้ง ไม่เห็นต้องอะไรมากมายนักหนา...แต่สำหรับพี่กร ด้วยลักษณะนิสัยของอีกฝ่าย การกล้าเดินเข้ามาชวนผมเข้าชมรม แม้จะแฝงความไม่มั่นใจอยู่ค่อนข้างมาก แต่ด้วยมาตรฐานของเจ้าตัวซึ่งผมคาดเดาเอาไว้

 

นั่นน่ะ ถือว่าอยู่ในระดับที่น่าพอใจเลยล่ะฮะ!

 

ที่สำคัญ ผมไม่รู้หรอกว่าทำไมพี่นนทกรถึง 'กล้า' มาชวน แต่แค่พี่เค้าคิดทำอะไรขึ้นมาด้วยกำลังของตัวเอง แล้วในสิ่งที่ตั้งใจนั่นมี 'ผม' ร่วมอยู่ด้วย...สารภาพเลยฮะว่ามันโคตรดีใจ แฮ่~ *ฉีกยิ้ม

 

"เอาสิฮะ~! พี่นนทกร ผมน่ะชอบศิลปะอยู่แล้ว ขอบคุณที่มีใจคิดถึง แล้วมาชวนผมเข้าร่วมนะฮะ...ว่าแต่ พี่กรมีวิชาเลือกรึยัง?" ส่วนตัวผมเองลงวิชาเลือกครบ 2 ตัวแล้ว นั่นคือ 'ศิลปะ' กับ 'วรรณคดีอังกฤษ' นั่นเองฮะ~

 

"อือ มีแล้วล่ะ พี่เลือกคหกรรมกับศิลปะ รักล่ะ?"

 

"เว่? จริงเหรอฮะ? รักเลือกศิลปะเหมือนกัน งั้นเราคงได้เจอกันบ่อยเลยนะพี่กร เย่ะ~" คำตอบของอีกฝ่ายทำเอาผมรู้สึกร่าเริงขึ้นอีกโข เพราะนอกจากจะได้เจอกันในชมรมศิลปะแล้ว วิชาเลือกของเรายังมาตรงกันอย่างน่าแปลกใจ~!!

 

และดูท่าพี่กรคงดีใจเหมือนกัน พอผมชวนแทคมือเจ้าตัวเลยยิ้มร่า แถมแทคกลับซะแรงเลย~ ฮ่าๆๆๆๆ

 

"จะว่าไปตอนนี้มีใครอยู่ในชมรม 'เรา' แล้วบ้างฮะพี่กร?"

 

"เอ่อ...." อุ่~!!

 

ไอ้อาการชะงักกึก แถมยังหางตก หูลู่ (?) อย่างกระทันนั่น มันอะไรกันฮะพี่นนทกร!?! อย่าบอกนะว่าชมรมศิลปะที่พี่กรตั้งขึ้น ณ ตอนนี้มีแค่พี่กับผมแค่สองคนน่ะ =_="

 

"เอ่อ...กะ ก็มีพี่...พี่ยาแนว...รัก...แล้วก็...ครูไม...น่ะ" กว่าพี่นนทกรจะหลุดคำพูดออกมาได้ เล่นเอาผมลุ้นซะแทบแย่! แต่อันที่จริงคำตอบนั้น มันไม่ได้เลวร้ายอะไรซะหน่อย!

 

ชมรมศิลปะของพี่กร...มีผม พี่กร พี่ยาแนว (ชื่อแปลกโคตร~ เท่ห์อ้ะฮะ!) และครูไม บวกรวมแล้วตั้ง 4 คนแน่ะ! สำหรับการตั้งชมรมในโรงเรียนซึ่งจำนวนนักเรียนไม่เยอะเลย ผมว่าเท่านี้ถือว่าโอเคออกนะฮะ

 

แต่ดูท่าพี่กรจะไม่คิดเหมือนกัน ใบหน้าละอ่อนเหมือนเด็กเลยทั้งซีดจ๋อย จืดเจื่อน แถมประโยคต่อมายังเบาหวิวแทบเป็นเสียงยุงเหมือนเมื่อครู่ไม่ผิดเลย เฮ้อออ~

 

"ก็...มีกัน...แค่นี้อะ รักพอรู้จักใครที่สนใจเรื่องนี้ไหม?"

 

"เฮ้ย~ พี่กร ไม่เป็นไรหรอกฮะ! ที่จริงมีกันกี่คนไม่สำคัญหรอก แค่เรามีใจให้ซะอย่าง...ต่อให้หาสมาชิกเพิ่มไม่ได้ แต่พวกเรายังช่วยกันทำชมรมศิลปะได้นี่ฮะ~!" ถึงเพิ่งรู้จักอีกฝ่ายได้ไม่นานเท่าไหร่ แต่พี่นนทกรทำให้ผมทั้งเอ็นดู หัวเราะ ชื่นชม และประทับใจอย่างที่เรียกได้ว่าค่อนข้างเกินระดับปกติทั่วไป

 

...เพราะงั้น ผมเลยไม่อยากเห็นพี่กรทำสีหน้า แววตาเหมือนไม่มีความสุขแบบนั้นอีก!

 

จากนี้ไปถ้ามีอะไรที่ช่วยพี่กรได้ ผมตั้งใจว่าจะพูดและทำมันอย่างจริงจังเลยล่ะฮะ~ ก็พี่กรเป็นรุ่นพี่ผู้มีน้ำใจให้ผมตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกัน แถมวันนี้ยังรวบรวมความกล้ามาชวนเข้าชมรมซึ่งตัวเองตั้งใจตั้งขึ้นอีกต่างหาก!!

 

"เอาล่ะ~ มั่นใจหน่อยนะฮะ ท่านประธานพี่กร!"

 

"ห๊ะ ป...ประธาน?? พี่เนี่ยนะ...อย่างพี่เนี่ยนะประธาน??" เอาอีกแล้ว~! พี่นนทกรจะฉีกตาตัวเองเล่นอีกละ แล้วหน้าน่ะ เอ๋อไปไหนฮะ?

 

"อ้าว! ก็พี่กรตั้งชมรม ต้องเป็นประธานสิฮะ น่า! รักเชื่อว่าพี่ทำได้อยู่แล้ว...พี่กรเก่งออกฮะ!"

 

เฮ้อออ~! ตัดสินใจแล้ว!!

 

จากนี้ไป ณัฐปกรณ์จะเป็นป๋า เอ้ย! น้องดันให้รุ่นพี่นนทกรเอง~ เริ่มกันตั้งแต่ตำแหน่งประธานชมรมศิลปะเลยอ้ะ~!!

 

"...ก เก่ง?...พี่น่ะเหรอเก่ง?" ย่าห์ๆๆ อย่าทำคิ้วขมวดแบบนั้น เดี๋ยวก็แก้ปมคิ้วไม่ออกหรอกฮะ!

 

"เก่งฮะ! พี่กรเก่ง! รักยังนับถือเลย แต่จะนับถือมากกว่านี้ถ้าท่านประธานพี่กรจะเลิกผูกปมคิ้วตัวเองนะฮะ" พูดแล้วเลยอดเอานิ้วไปเขี่ยๆ คิ้วพี่กรออกไม่ได้ แต่...เฮ้~

 

นี่พี่กรหน้าแดงแจ๋เลย จะอายอะไรผมอีกเนี่ย?

 

"อะ...เอ่อ...ตรงไหนกันล่ะ...พี่ไม่เห็นจะมีจุดไหนที่เก่งเลย...รักพูดเกินไปแล้ว"

 

เอ่อะ!! เข้าใจว่าพี่กรอาย แต่จะเอาหน้ามุดคอ มุดอกตัวเองอีกนานไหมนั่น? ไม่ปฏิเสธฮะว่าพี่กรทำแบบนั้นแล้วมัน 'น่าเอ็นดู' แต่ตอนนี้ช่วยเงยหน้าขึ้นมาพูดกันให้รู้เรื่องหน่อยเห๊อะ~

 

"ย่าห์~ เงยหน้าขึ้นมาคุยกันดีๆ ฮะ...พี่กรน่ะ เก่ง! นอกจากฝีมือการวาดรูปจะเจ๋งแล้ว ยังมีความกล้า ความมุ่งมั่นที่จะตั้งชมรมศิลปะขึ้นมาเอง รักยังทำอะไรแบบพี่กรไม่ได้เลย เพราะงั้น รักเลยนับถือพี่ไงฮะ" อย่างที่บอกไปนั่นแหละ! ถ้าพี่กรเป็นเหมือนคนอื่นทั่วไป ความรู้สึกของผมคงไม่มากมายอะไรเท่านี้

 

แต่เพราะพี่นนทกรไม่เหมือนคนอื่น และผมพอรู้ว่ามันคง 'ยิ่งยาก' สำหรับพี่มากจริงๆ แต่ถึงอย่างนั้นพี่นนทกรยังอุตส่าห์พยายามทำมันด้วยกำลังของตัวเอง...ไม่ได้อยากดูถูกนะฮะ

 

แต่พี่กรกำลังทำให้รักรู้สึก 'ทึ่ง' และ 'เกินคาด' อย่างจริงจังเลย!!

 

"ข...ขอบคุณนะ รัก" ในที่สุด คนตัวเล็กแต่อายุมากกว่าผมเลยเม้มปากแน่น ก่อนจะยอมเงยหน้าแดงๆ ขึ้นมาสบตา พลางส่งยิ้มบางแต่แฝงความจริงใจให้

 

อืมมม~ ผมชอบรอยยิ้มแบบนี้ของพี่กรนะฮะ และหวังว่าจะยิ้มแบบนี้ได้อีกเยอะๆ เลย "อื้อออ~ ด้วยความยินดีฮะ ยังไงก็ตาม ขอบคุณที่มาชวนเข้าชมรมศิลปะนะฮะพี่กร รักดีใจมากเลยพี่~!"

 

"ม...ไม่หรอก...จริงๆ คนที่ต้องขอบคุณน่ะ คือพี่มากกว่า...ขอบคุณอีกทีนะรัก ที่ช่วยมาเข้าชมรมนี้" หลังจากนั้น พี่นนทกรเลยยื่นมือมาแทคกับผมอีกรอบ ก่อนที่เราสองคนจะยิ้มให้กันด้วยความรู้สึกดีๆ ที่ก่อตัวขึ้น

 

ไม่ว่าวันต่อไปจะเป็นยังไง แต่ผมคงไม่มีวันลืมมิตรภาพระหว่างผมกับผู้ชายที่แตกต่างกันสุดๆ อย่างพี่กรแน่...

 

เอาล่ะ~ !! ชมรมศิลปะของสองหนุ่มเกาหลี - จีน ร่วมด้วยสาวไทยชื่อแปลกกับคุณครูคนสวยกำลังจะเริ่มต้นแล้ว ขอให้ปีนี้ชมรมศิลปะของพวกเรามีแต่เรื่องสนุกสนาน น่าประทับใจ จนกลายเป็นที่เล่าขานกันต่อไปอีกนานเท่านาน...เอ?

 

นี่ผมไม่ได้กำลัง 'เว่อร์เวิน' อยู่ใช่ไหมฮะ? ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

 

(พี่กรบอกว่า มากกกกกกกกกกกกก~~ เด็กเกาหลีมันเว่อร์เวินมากกกกกก~) *ฮาาา~!

.

.

.

.

.

.

.

 

สรุป

 

- โรงเรียนเปิดเทอมได้สักพัก เฟิร์นบอกรักว่าเลือกชมรมได้แล้ว แต่รักยังไม่รู้จะเข้าชมรมอะไร เลยมานั่งคิดกับเพื่อนร่วมชั้นที่โรงอาหาร เวลาพักเที่ยง

 

- ในขณะเดียวกัน พี่กรกำลังตั้งชมรมศิลปะเลยตั้งใจมาชวนรัก แต่เจ้าตัวยังลังเล ยึกๆ ยักๆ ถอยหน้า ถอยหลัง จนรักหันมาเจอเข้า

 

- รักออกปากถามสาเหตุที่พี่กรมีท่าทีแปลกๆ แต่อีกฝ่ายก็ยังอึกอัก ไม่มั่นใจ แถมพูดออกมาเสียงเบาเป็นยุงทีเดียว

 

- ด้วยความที่รู้สึกเอ็นดูพี่กรมาก บวกกับอยากช่วยกระตุ้น รักเลยหาวิธีหลอกล่อด้วยการถามว่าพี่กรจะตั้งชมรมโป๊ๆ หรืออย่างไร?

 

- ปรากฏว่าวิธีนี้ได้ผล พี่กรเม้งแตก! พลางตอบออกมาเสียงดังฟังชัด (ปนเคือง) ว่าจะตั้งชมรมศิลปะเฟ้ย! ไม่ใช่ชมรมโป๊เปลือย

 

- รักรู้สึกฮาปนทึ่ง เพราะไม่คิดว่าคนขี้อาย ไม่มั่นใจ เอ๋อง่าย และสติแตกเก่งอย่างพี่กรจะมีความมุ่งมั่น ตั้งใจเรื่องชมรมศิลปะขนาดนี้ แต่ที่มากกว่านั้นคือความดีใจว่าพี่กรนั้นคิดถึงตัวเองเป็นคนแรกๆ

 

- รักเลยตอบตกลงอย่างสุดร่าเริง แถมพยายามให้พี่กรมีความมั่นใจในตัวเองมากกว่านี้ ด้วยการเรียกอีกฝ่ายว่า 'ประธาน' บวกด้วยคำพูดชื่นชม จริงใจ และแอบดุเล็กๆ ตอนพี่กรยัง (พยายาม) ถล่มตัวเองอย่างต่อเนื่อง

 

- พี่กรรับรู้ถึงความรู้สึกจริงใจของรัก เลยลดอาการลังเล กังวล แม้จะไม่มากมายเท่าไหร่แต่ก็ถือว่าดีขึ้นมากทีเดียว

 

- ทั้งรักและพี่กรต่างรู้สึกขอบคุณซึ่งกันและกัน รักหวังและตั้งใจให้ปีนี้ชมรมศิลปะมีแต่ความสนุก ประทับใจ...แต่จะถึงขั้น 'ลืมไม่ลง' เลยหรือไม่นั้น ต้องติดตามกันต่อไป~

 

Comment

Comment:

Tweet

ตอนเรียนผมอยู่ชมรมศิลปะมาตลอดเลยล่ะครับ

มันก็โอนะ555+

เกี่ยวกันไหมเนี่ย!!^^big smile big smile sad smile
^ เม้นข้างบนมันอะไรค้าาา sad smile

55555

#3 By น้ำน่าน on 2011-08-21 00:24

รักนี่หื่น (ไม่น้อย) เลยนะเนี่ย...

"มิตรภาพระหว่างผู้ชาย" สินะ หึๆๆ

#2 By Fern-CS#4 on 2011-08-13 22:49

น.....น่าเอ็นดู!!!!!sad smile

เขาเรียกว่า "เวิ่นเว้อ" ครับน้องsad smile

แต่ผมว่าถ้ามีคนเยอะกว่านี้อีกสักหน่อยก็คงจะสนุกขึ้นกว่าเดิมละมั้งนะ....

อีกอย่าง แค่สนุกก็พอแล้วมั้งครับ!!!เอาถึงขั้นเป็นที่เล่าขานก็เว่อร์เกินไปมั้งคร๊าบบบบ

แล้วไอ้ประธานน่ะจะให้พี่เป็นจริงๆเดะ!!!!

#1 By นนทกรขี้เกียจล็อกอิน (124.176.168.160) on 2011-08-11 21:06

ลูกรัก(เติม)s View my profile