...เอ่อะ~!! ทำไมวันนี้ตาขวากับตาซ้ายมันกระตุกพร้อมกัน?

อืมมม~ คิดมากมั้ง~! ไม่มีอะไรหรอก...

"จอก ไปเล่นสเก็ตบอร์ดเป็นเพื่อนผมหน่อยนะฮะ~" พูดจบ ผมก็ลาก เอ้ย~ ชวนเพื่อนซี้ตัวโย่งให้เดินไปแถวสนามว่างๆ ด้วยกัน หลังจากนั้น ผมเลยงัดเอาเจ้าสเก็ตบอร์ดสีเขียวลายแสบสันต์ออกมา...

แต่เพราะความรีบอยากเล่นมากไปหน่อย ผมจึงลืมตรวจเช็คอุปกรณ์คู่ใจไปซะสนิท และนั่นทำให้... "ย่าห์!!!!  โอ๊ยยยย"

เวรแล้ว~ งานเข้าฮะพี่น้อง เจ้าสเก็ตบอร์ดคู่ใจวันนี้แอบทรยศ เหวี่ยงผมลงกับพื้นซะงั้น! อูยยยย~ เจ็บเลย แต่รู้สึกตัวล้อมันง่อกแงกแปลกๆ เดี๋ยวต้องไขเอามาเปลี่ยนแล้วมั้งเนี่ย

"เฮ้ยยยยยย"

อ่าาา~ เสียงใครหว่า ร้องซะหลงเชียว จะว่าเป็นจอก...ก็ยืนทำตัวสูง ยิ้มแหย ช่วยประคองผมให้ลุกจากพื้นอยู่นี่หว่า

"น้องเป็นอะไรรึเปล่าครับเนี่ย??" อ้อออ~ นี่เอง! เจ้าของเสียง

เด็กหนุ่มผมดำยาว มัดเป็นหางม้า ผู้กำลังเดินทำหน้าตื่นเข้ามาหา จากการเรียกขานแล้วน่าจะเป็นรุ่นพี่ไม่ม.5 ก็ม.6 แต่ว่า...ทำไมรุ่นพี่หางม้า (=_= <<< ดูมันเรียกรุ่นพี่!) ถึงได้ตัวเตี้ย เอ้ย~ เล็กกะทัดรัด (จนเกินไป) จังเลยฮะพี่~

"...ไม่เป็นไรฮะ ขอบคุณนะฮะที่ช่วยเก็บสเก็ตบอร์ดมาให้" พอเห็นเจ้าตัวแสบสีเขียวในมือของรุ่นพี่ ผมเลยรีบยกมือไหว้อีกฝ่ายก่อนเอ่ยขอบคุณตามความเคยชิน แต่ดูเหมือนรุ่นพี่หางม้าเค้าจะตะลึง ปนอึ้งแปลกๆ

เอ? นี่ผมทำอะไรที่มันประหลาดกว่าชาวบ้านตรงไหนฮะรุ่นพี่?

"อะ...ไม่เป็นไรครับ...แต่...แผลเต็มเลย..." หลังคลายอาการตื่นตะลึง (=_=") รุ่นพี่หางม้าจึงเริ่มมองสำรวจไปตามแขนขาของผม ก็จริงนะฮะ! เมื่อกี๊เอาตัวไปกลิ้งเล่นกับพื้นซีเมนต์แรงไปหน่อย ตอนนี้เลยรู้สึกแสบๆ แถมยังมีเลือดออกด้วย

โอยยยย~!! แต่ที่มันยิ่งกว่าความเจ็บก็คือ...ความอาย!

เจ้าสเก็ตบอร์ดตัวแสบ! ทำอีชางซอนคนนี้ขายหน้าได้นะ!!

"ต้องไปทำแผลแล้วล่ะผมว่า..."

"นั่นสิครับ ไปทำแผลที่ห้องพยาบาลเถอะรัก"

เอ่อะ!! ก็ว่าแล้วว่าทำไมวันนี้ตาขวามันกระตุก!!

อยู่ๆ ทั้งรุ่นพี่หางม้าและเพื่อนร่างโย่ง (...จะว่าไป สองคนนี้ก็ต่างไซส์กันสุดขั้วดีนะฮะ *ฮาาา~) กลับพร้อมใจกันแนะนำให้ผมไปห้องพยายม เอ้ย! พยาบาลซะงั้น!!

ถึงจะไม่เคยได้ใช้บริการห้อย่างจริงจัง แต่จากกิติศัพท์ของเพื่อนๆ ร่วมชั้น มันทำให้ผม 'ตั้งใจ' ว่าจะไม่พยายามพาตัวเองเข้าไป 'เสี่ยงชีวิต' กับพี่หมอกั๊ซคนนั้นเด็ดขาด!!

แบบว่า ผมไม่ได้กลัวพี่หมอกั๊ซนะฮะ แค่...


ไม่อาวนะเกรงจวายยย~ ไม่ดีหรอกเกรงจวายยย~ ไม่อาวนะเกรงจวายยย~ ยังไงก็เกรงจวายยย~ <<< ทำท่าโหนรถเมลล์
 
(O[]o!! มะ ไม่ใช่แระ!! แกเกิดทันรึไงห๊า~ ไอ้เด็กเกาหลี!!)


"เอ่อ...น้องครับ? น้องพอจะมีผ้าสะอาดๆ ไหมฮะ?" ในขณะที่ผมกำลังลอยละล่องไปกับท่าโหนรถเมล์ เสียงสวรรค์ (?) จากรุ่นพี่หางม้าเลยดังขึ้น ดึงให้ผมกลับคืนสู่โลกแห่งความเป็นจริงอีกครั้ง

เอ? รุ่นพี่หางม้าจะเอาผ้าสะอาดๆ ไปทำอะไร?

หรือว่า... "มะ ไม่มีครับ"

"มีฮะ" พอเพื่อนจอกปฏิเสธจบปุ๊บ ผมเลยรีบตอบรับไปนักร้องนำ Potato...ตึ่ง โป๊ะ~! (...จะตลกไปไหน ไอ้เด็กเกาหลี =A=) หมายถึงว่า ตอบรับไปปั๊บน่ะฮะ *ฉีกยิ้มกว้าง

แล้วพอได้รับผ้าขนหนูผืนเล็กจากผม รุ่นพี่หางม้าเลยช่วยพยุงผมไปนั่งตรงเก้าอี้แถวนั้น ก่อนจะก้มๆ เงยๆ ช่วยเช็ดทำความสะอาดบาดแผลตามแขนขา

...น่าแปลก! เห็นแบบนี้ (แบบไหนวะคะ?) แต่รุ่นพี่หางม้ากลับมือเบาจนผมอดรู้สึกประทับใจนิดๆ ไม่ได้~

"อ่า...แผลถึงจะใหญ่แต่ก็ไม่ใหญ่มาก ผมว่า...แค่พลาสเตอร์ยาคงเอาอยู่ล่ะครับ..." พอทำความสะอาดแขนขาผมเรียบร้อย รุ่นพี่หางม้าเลยเงยหน้าจนคอตั้งบ่า ก่อนเอ่ยคำพูดที่ราวกับจะถามออกมาอีกคำ "แต่...น้องว่าไงอะครับ? หรือจะไปห้องพยาบาลดี? หมอโชคคงทำแผลให้ดีกว่านะ?"

หมอโชค...อ๋อออ~ คนที่ผมคิดว่าน่าสยองขวัญน้อยกว่าพี่หมอกั๊ซอย่างสุดขั้วเลยน่ะเหรอ?

"ไม่เป็นไรฮะ พลาสเตอร์ยาก็ได้...ขอบคุณฮะ" พูดจบ ผมเลยยกมือไหว้อีกรอบด้วยความเคยชิน แต่รุ่นพี่หางม้ากลับทำหน้าตะลึง! ก่อนจะรีบเก้กังยกมือไหว้ผมตอบ พลางละล่ำละลักจนอดขำนิดๆ ไม่ได้

"อะ...น้อง...ไม่ต้องไหว้หรอกนะครับ..." ไม่รู้ว่ารุ่นพี่ตัวเล็กเค้าเขินหรือยังไง เลยก้มหน้าก้มตาช่วยแปะพลาสเตอร์ยายู่ยี่นิดๆ ลงบนแผลของผม แปะไป ปากก็คอยเช็คว่าผมจะเจ็บหรือไม่? หรือต้องให้พี่เบามือกว่านี้ไหม?

อาาาา~ จะว่าไปรุ่นพี่คนนี้ก็น่ารัก น่าเอ็นดูดีนะฮะ ทั้งที่ไม่รู้จักกัน แต่กลับมาเป็นห่วง แถมยังคอยช่วยเหลือผมอย่างเต็มที่...คนจิตใจดีๆ แบบนี้ อยู่ใกล้แล้วพลอยอารมณ์ดีไปด้วยเลยฮะ~

อ๊ะ!! จะว่าไปผมก็เอาแต่เรียก (ในใจ) รุ่นพี่หางม้าบ้างล่ะ~ รุ่นพี่ตัวเตี้ย เอ้ย! ตัวเล็กบ้างล่ะ~ แต่ยังไม่รู้จักชื่อจริงๆ เลย เพราะงั้น... "ผมชื่อรัก ณัฐปกรณ์ พิรุณธา เป็นลูกครึ่งเกาหลีเลยมีชื่อเกาหลีว่าอีชางซอน แต่เรียกผมว่ารักก็ได้ฮะ"

นั่นคือคำแนะนำตัวคุ้นชินติดปาก แต่ดูท่ารุ่นพี่หางม้า ตัวเล็ก จะไม่เข้าใจ ผมเลยต้องกระทุ้งไปเบาๆ อีกรอบ "ขอบคุณมากฮะ พี่...?"

...เงียบ

...เงียบกริบ

...อึ้ง

...กะพริบตาปริบ ปริบ

...งง เอ้า! งง

...กะพริบตาอีก

...ปริบ ปริบ

เอริ่มมมม~ ดะ ได้ข่าวว่าผมแค่อยากถามชื่อรุ่นพี่ ไม่ทราบว่าทำไมต้อง 'จัดเต็ม' ใส่ผมแบบนี้ฮะ?

หรือว่า ทะ ที่จริงแล้วรุ่นพี่เป็นสายลับปลอมตัวมา! เลยไม่อาจบอกชื่อที่แท้จริงได้!! (...นี่ก็เพ้อตามเค้าไปซะงั้น =_=!!)

"อ่าาาา พี่ชื่อนนทกร เอี่ยมสราญวงศ์ เป็นลูกเสี้ยวจีนเลยมีชื่อจีนว่า อี่ หลง ซัน แต่เรียกผมว่า กร เฉยๆ ก็พอครับ?" และแล้ว ผมเลยได้รู้ชื่อ แซ่ ของรุ่นพี่ตัว เอ้ย! หมายถึงรุ่นพี่นนทกรซะที~

เอ่อะ~! ละ แล้วทำไมพอแนะนำตัวเสร็จ รุ่นพี่ต้องกลับไปทำหน้าเอ๋อ อึ้ง มึน และกะพริบตา...ปริบ ปริบ ปริบ...บะ แบบนั้นอีกล่ะฮะ~!!

โอยยย~ ไม่ไหว! จะฮาแล้วเนี่ย!! ณัฐปกรณ์จะฮาจริงอะไรจริงแล้วฮะ~

และด้วยความเป็นคนดี เห็นรุ่นพี่นนทกรเป็นหนุ่มจีน (เอ? ผมเคยได้ยินแต่จีนแดง ไม่คิดเลยว่าวันนี้จะมาได้เห็น 'จีนดำ' กับเขาตั้ง 1 คนแน่ะ...ฮ่าาาาาาาาาา~~ ล้อเล่นนะฮะ พี่นนทกรสุดหล่อ >W<) ผมเลย Speak ภาษาจีนใส่รุ่นพี่ 1 รอบ ผลปรากฏว่า... "อะ...เอ่อ ไม่เป็นไรครับ ตะ...แต่พี่พูดจีนได้ไม่มากหรอกนะครับ หนีห่าว เซี่ยๆ ทั้งชีวิตพูดเป็นแค่นี้อะ"

ฮาาาาาา~ พี่นนทนกรโคตรน่ารักเลยฮะ *หัวเราะ

"แต่น้องพูดจีนได้ด้วย?"

"ฮะ ผมพอพูดได้บ้าง...พี่นนทกรพกพลาสเตอร์ยาด้วย  ดีจังฮะ" เพื่อไม่ให้ตัวเองหลุดขำแบบเสียมารยาทออกไป ผมเลยตัดสินใจเปลี่ยนเรื่องไปถามเรื่องพลาสเตอร์ยาที่แปะอยู่บนแผล ทว่า

"ฮ่ะๆ พกกันไว้น่ะ...เผื่อตัวเองก่อเรื่องให้ได้แผลจะได้รักษาทัน...พอจะมีประสบการณ์จากปีที่แล้วน่ะนะ...ฮ่ะๆๆๆ"

ฮาาาาาา~ อีกรอบ

ก็ว่าแล้ว!! ผมมีทฤษฎีที่ได้มาจากพี่ซอล (ยังจำ 2 แฝดโซลซอล รุ่นพี่สุดซี้ของผมได้ใช่ไหมฮะ?) ว่าคนที่ชอบพกพลาสเตอร์ยา ถ้าไม่มีนิสัยรอบคอบสุดๆ ก็ตีความได้ว่า...เป็นคนผู้มักหาเรื่องเจ็บตัวใส่ตัวเองได้บ่อยมากเช่นกัน *กลั้นขำ

"ต่อไปเวลาเล่นน่ะก็ระวังตัวด้วยก็แล้วกันนะครับน้อง" ผมอยากบอกรุ่นพี่เช่นกัน ว่ายังไงพกพลาสเตอร์ยาแล้ว อย่าพยายามใช้มันบ่อยนักนะฮะ~

"ฮะ! ขอบคุณมากเลยนะฮะ พี่นนทกร...อ่าาาา~ พี่นนทกรอยู่ม.ไหนเหรอฮะ?"

"อ่าาา พี่อยู่ม.4ครับ..."

...เอ่อะ~

มะ เมื่อกี๊ทุกคนได้ยินอย่างที่ผมได้ยินไหมฮะ?

...อืมมมม~ มันต้องมีอะไรเข้าใจผิดกันแน่ๆ

"ม.4?" ผมให้โอกาสรุ่นพี่นนทกรตัดสินใจอีกทีฮะ...ว่ารุ่นพี่จะอยากซ้ำชั้นกับผมจริงรึเปล่า?

"หือ..." ดูเหมือนรุ่นพี่นนทกรจะยังไม่รู้ตัว เลยเงยหน้าขึ้นมองผม ก่อนจะกะพริบตา

...ปริบ ปริบ

ปริบ ปริบ...

"เอ๊ยๆๆๆๆ ไม่ใช่ๆๆ ม.5ครับ ม.5!!!" และแล้ว รุ่นพี่นนทกรเลยรู้สึกตัว พร้อมกับละล่ำละลักปฏิเสธออกมา โดยไม่ลืมทำสีหน้าที่ผมเห็นแล้ว...กลั้นขำไม่อยู่จริงๆ ล่ะทีนี้!! "อ่า...ไอ้เมื่อกี้นี้ลืมๆ ไปก็ได้นะครับน้องๆ"
 
ไม่ทันแล้วฮะ!!

รุ่นพี่นนทกรโคตรเป็นรุ่นพี่ที่จิตใจดี มีน้ำใจ แต่ในขณะเดียวกันก็เอ๋อ ฮา สติแตกง่าย และน่าเอ็นดูโคตร~! เอาจริงๆ ผมแอบรู้สึกแล้วนะฮะ ว่ารุ่นพี่นนทกรน่ะ...จะเด็กกว่าผมแล้วเนี่ย~

"ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ขะ ขอโทษฮะ พี่นนทกร ผมไม่หัวเราะแล้ว หึๆๆ" โอยยย~ การพยายามไม่หัวเราะนี่มันช่างยากเย็นซะนี่กระไร!

จะว่าไปการที่ผมตาซ้ายกระตุกด้วย เพราะเรื่องนี้นี่เองสินะ~ ในความโชคร้ายยังมีความโชคดียิ่งกว่าแฝงอยู่ แบบนี้ก็โอเคเหมือนกันนะฮะ ฮ่าๆๆ

"อ่า...ขอโทษนะครับน้อง ผมเลยไม่ได้ถามชื่อเราเลยอะ..."
 
"ผมชื่อจอกครับ จอก ศฤคาล ศรีสุรบถกุล"

...เอ่อะ!!! เพราะเสียงทักของรุ่นพี่นนทกร ทำให้ผมหยุดหัวเราะได้สำเร็จ แล้วเลยต้องหันไปมองคนตัวสูงโย่งที่ยืนยิ้มแหยอยู่ด้านข้าง...วะ เว่! นี่นายยังยืนอยู่ตรงนี้ตลอดเลยเรอะ ศฤคาล!?!

บะ แบบ หมอนี่เล่นยืนทำตัวเป็นเสาไฟฟ้า ไม่พูด ไม่จา เอาแต่ยิ้มแหย จนผมลืมไปเล๊ยยยย~ ว่าตอนแรกตัวเอง 'หนีบ' เอาเสาไฟ เอ้ย! เพื่อนร่วมห้องมาด้วย...ขอโทษจริงๆ นะจอก =_=!!

และแล้ว เสียงกริ่งหมดเวลาพักเที่ยงจึงดังขึ้น ทำให้ทั้งผม จอก และรุ่นพี่นนทกร ต่างได้เวลาแยกย้ายกันไปเข้าชั้นเรียน แต่เรื่องระหว่างผมกับรุ่นพี่นนทกรยังไม่จบแต่เพียงเท่านี้นะฮะ...เพราะผมยังมีนัดเลี้ยงไอศกรีมรุ่นพี่อยู่น่ะเซ่~

ยังไงต้องขอบคุณที่ทำตัวน่ารัก น่าเอ็นดู แถมยังเอ๋อและฮาจนผมกลั้นขำไม่อยู่~! แต่ที่สำคัญ ขอบคุณในความมีน้ำใจนะฮะ รุ่นพี่นนทกร ผมน่ะ มาร์ครุ่นพี่เอาไว้แล้ว...มาสนิทซี้ๆ กันเถอะฮะ~ แฮ่~~
.
.
.
.
.
.
.

สรุป

- ณัฐปกรณ์ตากระตุก ทั้งซ้าย ทั้งขวา

- แต่เด็กเกาหลีหาแยแสไม่ เลยลากจอกกี้ไปเล่นสเก็ตบอร์ดด้วยกัน ผลปรากฏออกมา...เด็กเกาหลีโดนสเก็ตบอร์ดเหวี่ยงไปกลิ้งกับพื้น

- รุ่นพี่นนทกรโผล่มาพร้อมเสียงร้องหลง ก่อนจะจัดการช่วยเก็บทั้งสเก็ตบอร์ดและเจ้าของมันขึ้นมาจากพื้น

- รักไม่เข้าใจว่ารุ่นพี่หางม้า ตัวเล็ก ทำไมต้องมองหน้าเค้าแล้วทำอึ้ง เอ๋อแบบแปลกๆ

- รุ่นพี่นนทกรเห็นรักเหมือนไม่อยากไปห้องพยาบาล เลยยืมผ้าจากรัก มาช่วยเช็ดแผล และแปะพลาสเตอร์ยู่ยี่ที่ตัวเองพกไว้ แทนการไปห้องพยาบาล

- รักรู้สึกดีที่รุ่นพี่นนทกรมือเบา แถมมีน้ำใจ และจริงใจกับตัวเองมาก เลยจัดการแนะนำตัวเพื่อผูกมิตร

- แต่คงจัดเต็มไปหน่อย รุ่นพี่นนทกรเลยเอ๋อ มึน และกะพริบตาปริบๆๆ ใส่ ก่อนจะแนะนำตัวแบบจัดเต็มทั้งชื่อไทย จีนเช่นกัน

- รักจัดภาษาจีนไปให้ แต่รุ่นพี่นนทกรฟังได้บางคำ รักเลยฮาเบาๆ ด้วยความเอ็นดู

- รักกับรุ่นพี่นนทกรเริ่มมีบทสนทนากัน ถามรุ่นพี่ไปว่าอยู่ชั้นอะไร ได้คำตอบแบบมั่นใจว่า ม.4 เล่นเอาเด็กเกาหลีงง

- พอรุ่นพี่นนทกรรู้สึกตัวเลยรีบละล่ำละลักแก้ว่าอยู่ม.5 เล่นเอารักฮาแตก และยิ่งเอ็นดูพี่กรมากขึ้น

- รุ่นพี่นนทกรกับจอกคุยกัน รักเริ่มรู้สึกตัว (บ้าง) เลยหันไปมองจอกแบบ...นี่จอกอยู่ด้วยเรอะ! แล้วเงียบทำไม
ฮะ!!

- ได้เวลาเข้าเรียน รักตัดสินใจตอบแทนรุ่นพี่นนทกรด้วยการชวนเลี้ยงไอศกรีม แน่นอน~ พี่กรมิปฏิเสธ

- เด็กเกาหลีเริ่มรู้สึก 'First Impression' กับพี่กรแบบเบาๆ หลังจากนี้ โปรดติดตามตอนต่อไป...

Comment

Comment:

Tweet

hIVso5 <a href="http://aejseakcybsn.com/">aejseakcybsn</a>, [url=http://binfbqmrrbgg.com/]binfbqmrrbgg[/url], [link=http://qhcbvmgegjuj.com/]qhcbvmgegjuj[/link], http://wmlohycjpclp.com/

#5 By bPMULLCIZdj (91.201.64.4) on 2012-04-25 19:37

จอกจ้ะ
ไม่เป็นไรนะ //ลูบหัว

5555 หนุ่มเกาหลีนี่ไฟแลบตลอด

#4 By น้ำน่าน on 2011-08-20 22:50

ตายจอก....จอกคงรำพันว่า...เป็นส่วนเกิน ในชีวิตเธอ ที่เธอไม่ต้องการ...

เมื่อเคะกะเคะมาเจอกันสิน้าsad smile

#3 By Fern-CS#4 on 2011-08-13 22:05

ว้าวชอบอ่า ขอบใจน้า

#2 By ติดแก๊ส (58.9.188.108) on 2011-08-11 15:17

เม้นตัวเอง...กร๊ากกกกกกกกกกก~~

เพิ่งเห็นแทค รักพี่กร ชะ ชัดเจน(?)

MS อันนี้มันไม่วายนะค๊าาา~ แต่จิ้นได้...

*วิ่งหนีตรีนพี่กร & แม่พี่กร!!

ปล.ตอนแต่ง Fic นี้อิชั้นแต่งไป ฮาไป สกรีมปายยยย~

พี่กรน่ารักเว่อร์!! อิเด็กเกาหลีก็คึกเกิ๊นนน~ ฮาซะ 555+

ปล.อีกที ขออภัยที่วงเล็บเยอะไปนิดนะคะ แต่ไม่ไหว...ฮาาาา~

#1 By ลูกรัก(เติม)s on 2011-08-10 02:24

ลูกรัก(เติม)s View my profile