MS พิศวาส ฆาตกรรม...เอริ่ม ไม่ใช่แระ~!! *1 (ชื่อสิ้นคิดมาก)
posted on 13 Jul 2011 21:56 by leejoon-rug-bi in MS* คำเตือน *
- เด็ก สตรีมีครรภ์ คนชรา หรือผู้หัวใจไม่แข็งแรง ไม่ควรบริโภคฟิคนี้เกินวันละ 1 ครั้ง
- ฟิคนี้เหมาะสมกับคนที่ต้องการลดน้ำหนัก ควรบริโภค 7 ครั้งต่อวัน...มิใช่ต่อมื้ออาหาร
- หลังอ่านฟิคนี้ให้เข้าใจด้วยว่าน้้องรักก็เป็นแค่เด็กรักการทำอาหาร น่ารัก กุบกิบ (และเมะ) คนนึงเท่านั้น
- อ้ออออ~!! ฟิคนี้ไม่วาย อย่ามองว่ามันวาย เพราะน้องรักเมะ...เอ่อะ ไม่เกี่ยว!!
* ที่จริงแล้ว มันเป็นฟิคคั่นเวลา...อิชั้นยังไม่ได้ทำฟิคเปิดเทอมเลย โฮวววว~ *
เจ็บแค้นเคืองโกรธ...โทษฉันใย?
ฉันทำ...อะไร ให้เธอเคืองขุ่น
...อ๊ากกกกกกกกกกก~~!!!!!
นี่คือเสียงกรีดร้องในใจของสาวน้อยผู้โชคร้ายที่สุดในรุ่น 4 (จริงๆ นะ~!)
...น้ำน่าน
สาวน้อยผู้โชคร้ายติดบ่วงหลุมพรางจากเพื่อนร่วมชั้นหน้า (เกาหลี) ซื่อใส นาม...ณัฐปกรณ์
ใช่~!! รักนั่นแหละที่เป็นตัวต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด *ร้องไห้~
ย้อนเวลากลับไป...ไม่กี่ชั่วโมงก่อน บ้านของสิงหา
"เข้ามาก่อนสิ รัก น้ำน่าน วันนี้น้าเราไม่อยู่ ดีแล้วล่ะที่เจอรัก ไม่งั้นของที่ซื้อมาก็ไม่รู้จะทำกินเองยังไงนะ ฮ่ะๆ" พูดจบ เด็กหนุ่มร่างสูงที่บังเอิญไปเจอเพื่อนสองคนที่สวนสาธารณะแห่งหนึ่ง (คนหนึ่งมาซ้อมเคนโดกับรุ่นพี่ อีกคนจะไปหาคนเล่นบาสด้วย...แต่ไม่เจอ) เลยตัดสินใจชวนรัก...ผู้รับปากแข็งขันว่าทำอาหาร 'ได้' กับน้ำน่าน ซึ่งแสนกระตือรือร้นที่จะได้ 'กินฟรี' มาที่บ้าน
พอก้าวเข้ามาในครัวอันค่อนข้างรกเรื้อ เด็กหนุ่มจึงวางข้าวของทั้งหมดลงบนโต๊ะ ก่อนหันมามองเด็กหนุ่มอายุน้อยกว่า และเพื่อนสาวผู้กำลังกระตือรือร้นกับการสำรวจบ้านของเขา
"ว่าไงรัก แน่ใจนะว่าทำอาหารได้"
"แน่นอนฮะ~ งั้นรักเริ่มทำเลยแล้วกันเนอะ...อ่าาา~" ใช้ปลายนิ้วปาดปาก 1 ทีก่อนดวงตาเปล่งประกายกระตือรือร้นจะกราดมองของในถุง... "ล้างผัก~! พี่ออกัสกับน้ำน่านช่วยรักล้างผักแล้วกันฮะ"
"ได้เลย" รับคำทั้งที่จริงๆ ตัวเองไม่กินผัก แต่เพราะอีกฝ่ายเอ่ยคำขอเขาก็พร้อมตอบสนอง ทว่า หลังจากจัดการกับผักได้ครู่หนึ่ง สิงหากลับต้องหันมามองเพื่อนที่อายุน้อยกว่าพลางขมวดคิ้วนิดหนึ่ง...
ก็คนบอกว่าทำอาหาร 'ได้' ไม่รู้ไปทำอาหารอีท่าไหน เสียงมันถึงได้ดังสนั่น...เป๊งโป๊ง ช้งเช้ง...ประดุจดั่งฉากฆ่าฟันในหนังจีนยังไงอย่างงั้น!!!
"กินได้แน่ป่ะรัก...พี่ไม่ได้ลิ้นจระเข้นะบอกไว้ก่อน" ตัดสินใจถามหยั่งเชิงยิ้มๆ ขำๆ แต่แอบทีเล่นทีจริง แล้วจึงหันไปมองเพื่อนสาวผู้ยังคงวุ่นวาย เอ้ย~ เพลิดเพลินกับการสำรวจครัว (ของเขา) "เอ๊ะ แต่ท่าทางจะมีตัวบริโภคเนอะ"
ได้ยินสิงหาพูดแบบนั้น ณัฐปกรณ์เลยหันมามองพลางยิ้มน้อยๆ ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงมั่นใจสุดขีด "กินได้ซี่~ พี่ออกัส กินได้ๆ พี่ออกัสทำส่วนของตัวเองให้เสร็จเร็วๆ นะฮะ เดี๋ยวรักจะทำผัดผักแล้ว" พูดจบเด็กหนุ่มหน้าเกาหลีเลยหันกลับไปทำอะไรป้งเป๊ง ช้งเช้ง ต่อ...
(5 นาทีผ่านไป) "อ้ะรัก ผักเสร็จแล้ว" สิงหาพูดยิ้มๆ พลางยื่นผักที่ตัวเองล้างจนสะอาดให้หนุ่มเกาหลี แต่แล้ว เด็กหนุ่มกลับต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นท่าทางการ 'จัดการ' กับผักซึ่งเพื่อนรุ่นน้องทำ...
ท่อนแขนขาวเงื้อขึ้นสูงเกือบสุดแขน มีดเงินสะท้อนแสงคมปลาบ บาดตา ก่อนคมมีดจะตวัด 'สับ' ลงมาบนเนื้อผักสีเขียวสดดัง...โป๊ะ! โป๊ะๆๆๆ
...อ่าาา~ ปะ เป็นการหั่นผักที่รุนแรงมาก!!!
ยังไม่จบเพียงเท่านั้น นอกจากพวกผักใหญ่ต่างถูกสังหารอย่างโหดเหี้ยม(?) แล้ว บรรดาผักเล็กผักน้อยล้วนแล้วแต่โดนมือขาวๆ เอามีดคมกริบทะลวง แทง บิด คว้าน กรีด เชือด เฉือน...ปะ เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย!!!
โดยตลอดเวลาใบหน้าของผู้ฆ่าผัก (อย่างโหดเหี้ยม) นั้นประดับไปด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนกับดวงตาคู่สีน้ำตาลพราวประกายสนุก...เอริ่มมม~!!
"นะ น้ำน่าน ฉันว่ารักชะ ใช้มีดเก่งมากไปป้ะวะ" กระซิบถามเพื่อนสาวผู้หันมาช่วยเตรียมอาหาร พลางยิ้มแหยๆ เมื่อณัฐปกรณ์เหลือบตาขึ้นมองพร้อมรอยยิ้มน้อยข้างมุมปาก...
"เอาน่าๆ รักมันใช้มีดเก่งก็ดีแล้ว" ตอบอย่างไม่ใส่ใจ...และเอะใจ แล้วนันทนัทผู้ถูกของกินล่อจึงหันไปทำงานในส่วนตัวเองอย่างแข็งขัน กระทั่ง...
"ต่อไปก็ผัดผักนะฮะ" พูดแล้วณัฐปกรณ์ผู้กำลังเมามันกับการทำอาหารเลยจัดการเทน้ำมันลงกระทะที่กำลังเดือดแรงๆ...ซาดดดด~!!
เสียงน้ำมันแตกตัว ปร๊ะๆๆๆ อย่างสนุกสนาน ก่อนที่เด็กหนุ่มจะหันไปหาเหล่าผักผู้นอนตายอย่างสงบ(?) ในชาม แล้วหยิบเอาน้ำตาล ซีอิ๊ว และอื่นๆ เทคลุกลงไปในชามผักด้วยท่าทีดุเดือดพอกับน้ำมันในกระทะ
"กินได้แน่นะ..." พูดพลางกลืนน้ำลาย 1 อึกพร้อมเหลือบมองหยาดน้ำมันเต้นระบำบนกระทะสลับกับกิริยา อาการของเพื่อนรุ่นน้อง นั่นทำให้นันทนัทต้องเงยหน้าขึ้นจากการเตรียมอาหารแล้วพูดเสียงเรื่อยอย่าง ไม่ใส่ใจเท่าไหร่ (ยังไม่เอะใจ!!)
"เชพดังๆ เค้าก็ทำงี้แหละ ออกัส"
คนอายุน้อยกว่าเพื่อนยังไม่รับรู้ถึงสายตาหรือคำวิจารณ์ใด ด้วยตอนนี้เจ้าตัวกำลังง่วนอยู่กับการเทส่วนผสมลงไปในชามผัก แล้วเอามือของตัวเองลงไปคลุก ขยำ ขยี้ บด บี้ อย่างเมามัน...ในชามมันนั่นแหละ!!!
"...มั้ง" หลังมองอยู่สักครู่นันทนัทจึงเอ่ยคำสุดท้ายออกมาด้วยน้ำเสียงเบาหวิว พร้อมอาการขนลุกชันด้วยลางสังหรณ์บางอย่างกำลังโหมเร้า
"เอา ล่ะ!" พูดเสียงร่าเริงแล้วณัฐปกรณ์ก็จัดการ 'โยน' ผักเชื่อมเหนียวลงกระทะท่วมน้ำมันเสียงดัง...ซ่าดดดดด~! ส่งผลให้ทั้งน้ำมันและผักพร้อมใจกันกระเด็นกระดอนดีดดิ้นอยู่ในกระทะ ท่ามกลางเปลวไฟจากเตาแก๊ซซึ่งถูกเร่งจนเกือบสุด!!!
"เฮ้ย! รัก!! ใจเย็นๆ" เด็กสาวเพียงคนเดียวในห้องครัวถึงกับร้องเสียงหลงเมื่อเห็นอากัป กิริยาทั้งหมดอย่างเต็มตา ทว่า นอกจากจะไม่ใส่ใจแล้ว (ไอ้) เด็กเกาหลียังทำท่าควงตะหลิวในมือดุจดั่งจอมยุทธในหนังจีนกำลังภายใน ก่อนตัดสินใจโขกตะหลิวลงกับกระทะเสียงดัง โป๊ง! โป๊งๆๆๆ
".....น่าน สู้ๆ นะ" งึมงำเสียงอ่อยพลางร่างสูงเลยตัดสินใจถอยกรูดพร้อมรอยยิ้มกึ่งแหย กึ่งโล่งอก...ยังไงกูก็ไม่ (แดก) กินผักอยู่แล้วครับ!!!
"เอ่อ รัก น่านช่วยมั้ย" เด็กสาวเพียงคนเดียวเริ่มความพยายามเกลี้ยกล่อมช่วยเหลือตัวประกัน เอริ่มมม~ ไม่ใช่แระ!!
ทว่า "ไม่ต้องฮะ ไม่ต้อง~ ผัดผักนี่กินได้แน่ แถมอร่อยด้วย รักรับรอง!" พูดจบก็ตวัดตะหลิว โป๊งๆๆๆ โขกกระทะต่อไป...แต่แล้ว "เออ! เดี๋ยวทำต้มยำต่อไหมฮะ? รักจะทำต้มยำหัวปลา ดีไหม?"
นอกจากจะไม่พูดเปล่าแล้ว (ไอ้) เด็กเกาหลียังเผลอ (หรือตั้งใจ?) คาผักซึ่งกำลังดีดดิ้นอย่างบ้าคลั่งเอาไว้อย่างงั้น แล้วถลาไปหาอุปกรณ์ต้มยำซึ่งนันทนัทเตรียมเอาไว้
"รัก พี่ไม่กินเผ็ดจ้ะ" พูดพลางรีบยิ้มแบบใจดีสู้เสือให้อีกฝ่าย หาก...
"งั้นเอาแกงหัวปลามะนาวก็ได้ฮะ อร่อยนะสูตรนี้ ไม่เผ็ดด้วย" พูดจบจัดการฉีกยิ้มกว้างก่อนเปิดน้ำก๊อกที่เอาไว้ล้างจานเทพรวดใส่หม้อ
"ระ รักกกกกก~!!" เสียง (เกือบ) โหยหวนดังลั่น แล้วสาวน้อยสุดโชคร้ายผู้เริ่มรับรู้ถึงความซวยจึงรีบคิดหาทางแก้ไขเรื่อง ที่เกิดขึ้นอย่างเร่งด่วน มะ ไม่งั้น...ชีวิตพวกกรูไม่มีเหลือแน่ค่า~!!
"น่าน แท็คทีมเฉพาะกิจมั้ย" เสียงสวรรค์ (?) กระซิบอยู่ข้างหู หาก ดวงตาคนถามกลับไม่อาจละไปจากภาพสุดสะพรึงตรงหน้าได้...
อีกครั้งที่ฝ่ามือเรียวขาวบีบขยำกำส่วนหัวของคุณปลาจนแน่น ก่อนจะเงื้อมีดเงินคมวับขึ้นสุดแขน แล้วสับปั่ก!! จนหัวปลาขาดกระเด็น จากนั้น เจ้าเด็กเกาหลีเลยโยนหัวขาดๆ นั้นลงหม้อ พร้อมปลายนิ้วที่บดบี้ ขยี้ ขยำ จนลูกตาขาวๆ ของคุณปลาถึงกับทะลักปล้อนปลิ้นออกมาอย่างน่าสะพรึง!!
ไม่จบเพียงเท่านั้น หลังสังหารคุณปลาจนด่าวดิ้นณัฐปกรณ์จึงละมือไปสับเครื่องปรุงแบบ (โคตร) ไม่ละเอียด เทพรวดลงไปในหม้อ พร้อมผสมทุกสิ่งอันด้วยมือ แต่เหมือนเจ้าตัวนึกขึ้นได้เลยหันไปคว้าเอา...ตะหลิว ที่ยังคาอยู่ในกระทะท่วมน้ำมัน ผัก และไฟ เอามาคลุกเคล้าแทนมือ...ซะอย่างงั้น!!!
"พะ เพื่อความอยู่รอดและผลประโยชน์..." แทบพูดไม่ออกเลยทีเดียว ระ รัก นายมัน...มัน... *ทำหน้าสะพรึง
"กัส ตกลงว่ะค่ะ! ณ ขณะนี้เราจะไม่รอดแล้ว" คนสะพรึงพอกันรีบกระซิบกลับด้วยน้ำเสียงสั่นสะท้านดุจดั่งเห็นมัจจุราชปรากฏ ตัวอยู่ตรงหน้า!!!
"งั้นเธอจัดการอาหาร ฉันจัดการรัก โอเค๊?" พร้อมเสียงตกลงแทคทีมกัน (ครั้งแรก?) ของน้ำน่านกับออกัส เสียงน้ำมันเดือดเปรี้ยงๆ กับผักดีดตัวดิ้นอยู่ในกระทะ แกงสีน่าเกลียดน่าชัง หัวปลาและลูกตาลอยอืดค้างอยู่ในน้ำประปาสีตุ่น ทั้งหมดนั้นเป็นเสมือนสัญญาณเร่งให้ 2 หนุ่มสาวต้องรีบเร่งจัดการทำสัญญาออกรบ...เรอะ??
"ดะ ได้เลย!!" จบคำรองรับแม่นมั่น สิงหาเลยขยับเคลื่อนตัวเข้าชาร์ตเพื่อนรุ่นน้องผู้เพิ่งละมือจากการงาน ทุกอย่างไปล้างมือ เพื่อเตรียมทำอาหารอย่างต่อไป (มันยังจะทำอีกเรอะ!!) แล้วแสร้งพูดเสียงเริงร่า ชวนเชิญ
"เอ้อ รัก มีของในตู้อยู่อีกเยอะเลยนะ มาช่วยพี่ดูทีสิ" พูดจบก็จัดการกอดคอกึ่งลากคนตัวสูงน้อยกว่าออกไปจากครัว "พี่ไม่รู้ใช้ทำกินได้รึเปล่า นายมาช่วยกันหน่อยนะ" พูดพลางกอดๆ ลากๆ ไอ้เด็กเกาหลีผู้เริ่มขัดขืนอย่างสุดกำลัง!
"อื้ออออ~ พี่ออกัสทำอะไรฮะ? เดี๋ยวสิ! ฮื้อออ~" พูดเสียงงุนงงระคนขัดใจแล้วณัฐปกรณ์เลยพยายามขืนตัวออกจากวงแขนแน่นหนาของ ฝ่าย พร้อมกับที่นันทนัทนึกอะไรขึ้นมาได้ เลยเผลอร้องออกมาสุดเสียง!!
"เฮ้ย กัส! แล้วเราจะทำไงกะอาหารอ่ะ" ร้องโวยวายออกมาสุดเสียง ก่อนจะลดลงเหลือเพียงกระซิบด้วยความสะพรึงระคนเหนื่อยใจ "นี่มิต้องทำใหม่หมดเลยเรอะ!"
พลัน สิงหาผู้ยังคงยึดมั่นกับการเหนี่ยวรั้งไอ้เด็กเกาหลีก็หันกลับมาส่งซิกทาง สายตาว่า 'ตามสะดวกครับคุณเพื่อน' แล้วจัดการลากอีกฝ่ายออกไปจากห้องครัวได้สำเร็จในที่สุด และเมื่อเหลือตัวคนเดียวจริงๆ สาวน้อยผู้น่าสงสารสุดขีดจึงเผลอ (กรีด) ร้องออกมาเป็นภาษาบ้านเกิดด้วยความสุดจะทน!!
"โอ๊ยยย ไค่ต๋ายบ่ะเฮ้ยยย!!" พร้อมท่วงทำนองเพลงที่ดังก้องอยู่ในหัว...
เจ็บแค้นเคืองโกรธ...โทษฉันใย?
ฉันทำ...อะไร ให้เธอเคืองขุ่น
ปรักปรำ...ฉันเป็นจำเลยของคุณ
นี่หรือพ่อนักบุญ แท้จริง...คุณคือคนป่า
หลังคร่ำครวญด้วยความสิ้นหวังถึงขีดสุด นันทนัทผู้ถูกไฟแค้นโหมกระหน่ำเลยลุกขึ้นหยัดยืนสู้สถานการณ์สะพรึงด้วย การ...วิ่งปรู๊ด เทผัดผักทิ้งอย่างเลือดเย็น "ลาก่อน เจ้าพวกผักสยองขวัญทั้งหลาย!"
แต่เมื่อผัดผักหายลงไปในถังขยะแล้ว เด็กสาวกลับคิดไม่ออกว่าจะทำยังไงต่อดี ทว่า หลังนิ่งตั้งสติครู่หนึ่งนันทนัทจึงตัดสินใจ...ทำผัดผักใหม่เลยละกัน! ว่าแล้วก็ก้มหน้าก้มตาหั่นผักชุดใหม่อย่างลวกๆ ช่างหัวหน้าตามัน!!
"อ๊ะ ลืมตั้งกระทะ" รีบละมือจากชุดผักที่หน้าตาดูไม่สวยงาม หาก เมื่อเทียบกันกับของเด็กเกาหลีแล้ว...สะพรึงน้อยกว่ากันเยอะ!! ก่อนจะตั้งกระทะ ใส่น้ำมันทีละน้อย จนมันเดือดเลยใส่ผักทั้งหมดลงไปพลางผัดลวกๆ พอสุก พร้อมเติมเครื่องปรุงลงไปด้วย "เอาวะ ยังไงรสชาติก็คงดีกว่าอันเดิมล่ะ"
เสร็จสรรพเรียบร้อย เด็กสาวผู้แสนน่าสงสารเลยยืนหันรีหันขวาง พลันสายตาจะไปปะทะเข้ากับ...ลูกตาปลิ้นๆ ในน้ำประปาสีตุ่น! "เหยดดดด ทำไงดีวะกุ" พึมพำพลางร่างบางเลยทำท่าเข่าอ่อน ทรุดลงไปอีกรอบ
เชิญคุณลงฑัณฑ์ บัญชา
จนสมอุรา จนสาแก่ใจ
ไม่มีวันที่ฉันจะร้องไห้...ร่ำไร
เพราะฉันมิใช่...หญิงเจ้าน้ำตา
เสียงครวญคร่ำดังก้องสะท้อนในห้วงสมอง กระทั่ง นันทนัทตัดสินใจกัดฟัน ลุกขืนยืนหยัดสู้ชีวิต หมะ หมายถึง...ลุกขึ้นแล้วเดินไปเปิดตู้เก็บของ รื้อเจอมาม่าต้มยำกุ้ง (ทำไมรู้สึกมันเวิ่นเว้อจังวะ *สะพรึง) และเมื่อเดินเลยไปเปิดตู้เย็น เด็กสาวก็พบกับปลาสดๆ อีก 1 ตัวนอนแห้งอยู่ในกล่องพลาสติก
เหมือนแสงสว่างแห่งความหวังสาดทอลงมาสู่เด็กสาวร่างบาง แล้วนันทนัทเลยจัดการเทแกงสุดสะพรึงของณัฐปกรณ์ทิ้งอย่างโหดร้าย!! ก่อนรีบต้มน้ำร้อนใส่หม้อใบเดิม (ล้างแล้วอย่างรวดเร็ว) ระหว่างรอน้ำเดือดก็แกะเครื่องปรุงมาม่า บีบใส่ชาม...
"เอาไงดีวะ แม่งไม่มีเวลาแล้ว" เวลาผ่านไปอีกครู่แต่น้ำยังไม่เดือดดี ระหว่างหันรีหันขวางเป็นรอบที่ 3 เด็กสาวจึงพยายามรวบรวมสติ สมาธิ แล้วตัดสินใจหันไปเทเครื่องปรุงลงหม้อน้ำซึ่งยังไม่เดือด พลางออกแรงคนสุดฤทธิ์...
สักครู่ นันทนัทก็กลั้นใจหยิบช้อนมาตักชิมรสชาติ ก่อนจะถอนหายใจออกมาด้วยสีหน้าโล่งอกอย่างเห็นได้ชัด "ค่อยยังชั่ว ฝีมือยังไม่ตกว่ะ"
พึมพำพลางละมือไปหั่นปลาเป็นชิ้นๆ รอจนน้ำเดือดก็หย่อนชิ้นปลาที่ไม่ค่อยประณีตเท่าไหร่ลงหม้อ รออยู่อีกครู่ใหญ่ กระทั่งเนื้อปลาสุกได้ที่จึงตักแกงปลาใส่ถ้วยใหญ่ๆ พร้อมอาการปาดเหงื่อ จ้องมองผลงานตัวเองตาเขม็ง จากนั้น...
"โอยยย..กุจะบ้าตาย" ร้องเสียงระทดระทวยแล้วร่างบางพลันทรุดตัวลงกับพื้นห้องครัวด้วยความหมดแรง!!!
เวลาเดียวกัน ห่างไปจากห้องครัวมากเลยล่ะ...
หลังจากสามารถบังคับพาไอ้เด็กแสบ (สะพรึง) ออกมาได้ในที่สุด สิงหาผู้มีดีกรีความเนียนไม่แพ้ใครจึงงัดเอากลยุทธที่คิดว่าน่าจะเรียกร้อง ความสนใจจากณัฐปกรณ์ได้ออกมาใช้ เริ่มแรกคือการลากกึ่งรั้งเด็กหนุ่มไปยังตู้เย็นอีกห้อง พลางชี้ชวนให้ดูเค้กช๊อคโกแล๊ตเปล่าๆ ก้อนหนึ่ง บนหน้าเค้กนั้นยังราบเรียบเป็นสีน้ำตาลเข้ม ไร้ซึ่งการตกแต่งใด
"รัก พี่มีเค้กเปล่าอยู่ก้อนนึงอ้ะ แล้วมันก้อนใหญ่ ตัดแบ่งไงดี" ถามน้ำเสียงเรียบเรื่อยพลางยิ้มอย่างสมใจเมื่อเห็นกิริยาสนใจขึ้นมาทันทีของ เด็กข้างตัว
"เค้กเหรอฮะ...แต่เดี๋ยวนะ! หน้ามันโล่งๆ ไปว่ะ รักว่าหาอะไรมาแต่งหน้าดีไหม?" ถามเสียงกระตือรือร้นพลางทำตาเป็นประกายอย่างเด็กซนๆ ที่นึก 'คึก' อยากเล่นอะไรแผลงๆ
"ก็ดีนะ พี่มีพวกท้อปปิ้งอยู่...แล้วต้องอุ่นมั้ย" ถามพลางค่อยหยิบเอาถาดใส่เค้กช๊อคโกแล๊ตเปล่าก้อนใหญ่ออกมาวางพักไว้บนโต๊ะ ด้วยความระมัดระวัง
"ไม่ต้องอุ่นก็ได้ฮะ พี่กัสไปเอาท้อปปิ้งมาเลยดิ" เอ่ยเร่งอีกฝ่ายนิดๆ กระทั่ง คนตัวสูงกว่าเดินเอื่อย ลากขา...อย่างจงใจ หายไปครู่ใหญ่ๆ แล้วค่อยกลับมาพร้อมท้อปปิ้งเกล็ดน้ำตาลสีรุ้งกับท้อปปิ้งเกล็ดช๊อคโกแล๊ต แล้วยังมีลูกเชอร์รี่หวานสีแดงฉ่ำ และกระป๋องวิปปิ้งครีมขาวข้นเป็นการตบท้าย
ทว่า ดูท่าสิงหาจะยังประเมินณัฐปกรณ์ต่ำเกินไป แม้เป็นเค้ก (ไอ้) เด็กเกาหลีมันยังสามารถ 'ละเลง' ได้อย่างดีเยี่ยม!!!
"...เอ้อ รัก" พึมพำด้วยน้ำเสียงตื่นตะลึงเมื่อท้อปปิ้งเกล็ดน้ำตาลสีรุ้ง กับเกล็ดช๊อคโกแล๊ตถูกเทพรวดลงหน้าเค้กเปล่าจนเกือบหมด ก่อนที่ปลายนิ้วขาวจะจัดการเกลี่ยหนักๆ
ย้ำ!! ว่าเกลี่ยหนักๆ จนหน้าเค้กบุ๋มยุบลงไปนิดหนึ่ง พร้อมกับเกล็ดท้อปปิ้งที่เกลื่อนกระจาย ฝังลงไปในเนื้อนุ่มๆ เท่านั้นยังไม่พอ! เด็กหนุ่มผู้มีรอยยิ้มร่าเริงประดับอยู่บนใบหน้ายังล้วงเอาเชอร์รี่สีแดงฉ่ำ หวาน ปัก ทิ่มพรวด! แต่...ขอโทษ!!
...ปัก ที่ว่าคือเอาก้านมันปักลง แล้วกดจนลูกเชอร์รี่ทิ่มพรวด ฝังกลับหัวกลับหางทะลุเกล็ดท๊อปปิ้งและเนื้อเค้กเกือบนิ้ว!!!
แต่ก่อนเด็กหนุ่มจะทันได้คว้ากระป๋งวิปครีม สิงหาผู้เห็นท่าไม่ดีเลยรีบเอ่ยแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ซ่อนนัยความสะพรึงเบาๆ เอาไว้อย่างมิดชิด "รัก เราบอกสนใจเรียนเบสป่ะ พี่ให้ดูรายละเอียดดีกว่า"
พูดจบก็ใช้มุกเดิมๆ คือกอดคอพลางกึ่งลากอีกฝ่ายให้ออกห่างจากเค้กซึ่ง...เละไปแล้ว! ให้มากที่สุด!!!
"ฮื้อออ~ พี่กัส รักยังไม่ได้ลงวิปครีมเลยนะฮะ" แอบประท้วงนิดหนึ่งแล้วเลยทำท่าจะดึงตัวเองออก แต่พอได้ยินคำที่คนอายุมากกว่าเอ่ยออกมา...
"น่า ไหนๆ จะเรียนแล้วรักซื้อเบสเก็บด้วยเลยมั้ย พี่จะได้ขายแบบราคาลด มีโปรโมชั่นแถมแอมป์ด้วยนะ"
นิ่งไปครู่ ระหว่างที่ในหัวเด็กเกาหลีกำลังคิดคำนวณอะไรยุ่ง สายตาของสิงหากลับไปสบเข้ากับปลายนิ้วขาวจัดๆ เปื้อนเปรอะไปด้วยเค้กช๊อคโกแล๊ตและท้อปปิ้งต่างๆ แล้วเลยอด...เสียดาย ไม่ได้
กรูยังไม่ได้ (แดก) ชิมเค้กเลยอ้ะ!!!
"รัก มือเปื้อนนะ" พูดพลางจับมือคนข้างตัวมาดู ก่อนถามด้วยน้ำเสียงเสียดายเล็กๆ "ท้อปปิ้งอร่อยป่ะ"
แล้วพอณัฐปกรณ์ตอบว่า 'อร่อย' สิงหาเลยไม่ลังเลที่จะ...ก้มหน้าลง พลางแลบลิ้นเลียชิมท้อปปิ้งที่เปรอะอยู่บนปลายนิ้วขาวจัดๆ นิดหน่อย
"หวานอ่ะ หวานไปหน่อย" พูดจบ เด็กหนุ่มเลยหัวเราะเสียงเบา ก่อนปล่อยมืออีกฝ่ายออกพลางพูดว่า "มะ มาล้างมือก่อนรัก"
แต่แล้ว สิงหากลับต้องกลั้นขำเมื่อเห็นอากัป กิริยาของเด็กเกาหลี...ที่ตอนนี้ยืนตัวแข็ง ช๊อคค้าง หน้าแดงก่ำไปจนถึงใบหู ก่อนที่เด็กหนุ่มจะหลุดตะกุกตะกักอะไรบางอย่างออกมาเป็นภาษาเกาหลี...
"ครับ" ถามพลางแกล้งจ้องหน้าแดงจัดๆ นั้นนิ่ง แต่เมื่อณัฐปกรณ์ยังตอบอะไรไม่ออก คนขี้อำตัวพ่อเลยแสร้งพูดเสียงนุ่มอย่างจะเย้า "ไปล้างมือนะครับ คนดี" พูดจบก็ลากคนตัวสูงน้อยกว่าหน่อยไปยังอ่างล้างหน้า และเมื่อเด็กเกาหลีทำท่าจะท้วง (ไอ้) คุณสิงหาเลย...
"ไม่ปฎิเสธนะครับ" ยิ้มแบบโฮสต์ๆ (ยังไงวะ?) พลางเอามือปิดปากอีกฝ่าย กระทั่ง เด็กเกาหลีถึงครา...สติหลุด เอ๋อ ทำอะไรไม่ถูกไปอีกรอบ!!!
ทว่า ในที่สุด "ผมล้างเองฮะ!" ตวัดเสียงอย่างโมโหระคนอับอาย (?) แล้วณัฐปกรณ์เลยปาดปากแรงๆ 2 ทีรวด แล้วเดินปึงปังไปล้างมือที่ก๊อกด้วยอาการกระแทกกระทั้นนิดๆ
ไอ้พี่ออกัส แม่ง!!! ทำเชี้ยอะไรวะเนี่ย!!!
ใครมาเจออย่างรักก็ต้องเหวอกันทั้งนั้นแหละ!!! รักไม่ใช่เกย์นะเฟ้ยเฮ้ย!!!
...ไอ้ ไอ้... *ด่าเป็นภาษาเกาหลี
"เสร็จยางง น้องรัก" เสียงกวนประสาทยังลอยมาอย่างต่อเนื่อง พาให้เด็กเกาหลีต้องหันไปตวัดตาใส่ด้วยความเคือง! แต่พอนึกย้อนไปถึงเหตการณ์เมื่อครู่ เด็กหนุ่มเลยเผลอหน้าแดงอีกรอบก่อนจะหยุดยืนนิ่ง ทำอะไรไม่ถูก...
"ป้ะ ป่านนี้อาหารเสร็จหมดแล้วมั้ง" เพื่อให้มิชเช่อนคอมพาลี๊ดเตอะ (กรุณาอ่านด้วยสำเนียงแบบกัสๆ) สิงหาเลยทำได้ทุกอย่าง...ทู๊กอย่างเจงๆ *ยิ้มเท่ห์ จากนั้น เด็กหนุ่มจึงออกแรงกอดคอแล้วลากเจ้าเด็กเกาหลีกลับไปยังห้องครัว เพื่อจะพบกับร่างบางๆ ที่ทรุดลงนั่งอย่างหมดแรงของเพื่อนสาว
(ออกัส...แอบชูนิ้วโป้งให้น้ำน่าน)
(น้ำน่าน...ยกนิ้วตอบแบบเพลียๆ ยังทรุดอยู่ที่พื้น)
"ย๊าห์!! ปล่อยได้แล้วไอ้พี่ออกัส" คนอับอายจนหน้าเป็นสีมะเขือเทศร้องเสียงลั่น ก่อนจะเดินปึงปังแบบไม่สนใจสัญญาณมือใดๆ ไปยังเหล่าอาหารที่จัดวางไว้อย่างเรียบร้อยบนโต๊ะ พลางหรี่ตาลงนิดๆ "ไหนอาหารที่รักทำอ้ะฮะ?"
"ก็นี่ไง" สิงหาเป็นฝ่ายตอบรับก่อนจะชี้มือไปยัง อ่าาา~ อาหารฝีมือนันทนัท "รักทำแล้วน่านนึกสนุกเลยปรุงเล่นล่ะสิ" ขยายความเพิ่มเติมเมื่อเห็นสีหน้าเหมือนไม่อยากเชื่อจากเด็กเกาหลี
"ใช่เหรอฮะ?" ถามพลางอดกราดตามองอาหารบนจานอย่างสำรวจไม่ได้
"อื้อออ ซนจริงนะเรา" ตอบรับเสียงยิ้มแย้มแล้วเลยยกมือขึ้นลูบหัวน่าน พลางส่งซิกทางสายตาประมาณ...รอดแล้ว!!!
"...น้ำน่านแค่ปรุงใช่ไหม? แต่ส่วนใหญ่รักทำจริงๆ นะฮะ" เด็กเกาหลีขี้สงสัยยังอดถามย้ำซ้ำด้วยความระแวงไม่ได้ คนไหลลื่นแถมเนียนสุดๆ เลยแสร้งพยักหน้าพลางพูดด้วยน้ำเสียงเริงรื่นแต่หนักแน่น
"จ้า วางใจเถอะน่า รัก ไม่มีใครแย่งนายทำอาหารหรอก"
ได้ยินแบบนั้นนันทนัทเลยเผลอถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่ พลางทำสีหน้าประมาณหมดอาลัยตายอยากสุดชีวิต! เมิงพูดแบบนั้นออกมาได้ไงค๊า ไอ้คุณสิงหา กรูจะตายอยู่แล้วนะ อ๊ากกกก~!!
"เออ~! แล้วเค้กล่ะฮะ" อย่าเพิ่งคิดว่าจะจบเรื่อง! อยู่ๆ (ไอ้) เด็กเกาหลีกลับทำตาวาวพลางร้องถามออกมาด้วยน้ำเสียงสดใส "ยกมาเลยไหม? แต่ยังแต่งท้อปปิ้งไม่เสร็จเลย ให้รักแต่งต่อป้ะ พี่ออกัส"
"ไม่ต้องๆ กินข้าวกันเลยเถอะ" พูดจบ สิงหาเลยรีบดึงแขนเพื่อนทั้งสองคนไปที่โต๊ะ ก่อนจะเริ่มรับประทานอาหารฝีมือนันทนัท หาก ทั้งเขากับเพื่อนสาวพยายามทำให้ณัฐปกรณ์เข้าใจ (ผิด) ว่าเป็นฝีมือตัวเอง ทั้งนี้ทั้งนั้น ก็เพื่อความอยู่รอดของหมู่เรานั่นแหละ!!!
"โอ้โฮ คราวนี้อร่อยกว่าครั้งที่แล้ว(?) อีกฮะ ฝีมือรักพัฒนาขึ้นนะเนี่ย" ระหว่างรับประทานอาหาร เด็กหนุ่มหน้าเกาหลีเลยพูดชมตัวเองด้วยความภาคภูมิใจ หาก นั่นกลับทำเอาสาวน้อยผู้น่าสงสารที่สุด (ในรุ่น4 ณ ตอนนี้...) ถึงกับเผลอพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงหมดแรง
"เออๆๆ ว่าไงก็ว่าตามกัน"
เห็นแบบนั้นแล้วสิงหาผู้เริ่มรู้สึกสงสารเพื่อนสาวนิดๆ เลยยิ้มแหยก่อนจะรีบตักกับข้าวตักให้นันทนัท แล้วลดเสียงลงเป็นอ้อนๆ เอาใจ "เอาน่า อดทนอีกนิดนะ น้ำน่าน...นี่! กินนี่ดิ ฝีมือเธออร่อยดีว่ะ"
"งั้น ครั้งหน้ารักมาทำอาหารให้ทานอีกนะฮะ" อีกครั้งที่เด็กเกาหลีพูดออกมาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ร่าเริง แต่นั่นกลับทำเอาสิงหาถึงกับชะงัก พลางพูดเสียงกลั้วหัวเราะอ่อยๆ ออกมา
"ฮะๆ ถ้าน้าพี่ไม่อยู่นะ"
ส่วนนันทนัทน่ะเหรอ "คะ แค่ก~!!" อาหารตะ ติดคอ... "ขะ ขอน้ำหน่อย" พูดพลางไอค่อกแค่กอย่างแรงด้วยความทรมานระคนสะพรึง!!!
"เอ้าๆ น่าน ใจเย็น อาหารมันอร่อยขนาดนั้นเลยเหรอ" แอบแซวขำๆ ก่อนจะรีบยื่นแก้วน้ำให้ พลางเอื้อมมือไปตบหลังเด็กสาวคนเดียวในห้องด้วยท่าทางสงสารจับใจ
"อ๊ะ! น้ำน่าน ค่อยๆ กินสิฮะ ถ้าไม่พอ เดี๋ยวรักมาทำให้ทานอีกก็ได้" เพราะประโยคหวังดีซื่อๆ จริงใจนั้น ที่ทำเอานันทนัทผู้เคราะห์ซ้ำกรรมซวย เอ้ย! ซัด ถึงกับสำลักน้ำดื่มพรวดอีกรอบ!!!
"เฮ้ยๆ" ไม่รู้ว่าควรขำหรือสงสารดี แต่หลังจากเพื่อนสาวตั้งสติได้ในที่สุด (ท่ามกลางความตกใจระคนงุนงงสุดขีดของณัฐปกรณ์) เจ้าตัวจึงรีบส่ายหัวดิก ก่อนพูดออกมาด้วยน้ำเสียงกึ่งกัดฟัน "ไม่เป็นไรอะ รัก เดี๋ยวต้องกลับไปกินที่บ้านอีก ขอบใจนะ!!"
เหมือนสวรรค์เมตตาสาวน้อยผู้อาภัพนามน้ำน่าน สุดท้าย น้าสาวของออกัสจึงกลับมา...โดยถือเค้กที่สภาพหน้าตาดีขึ้นนิดหน่อย (เพราะคุณน้าเอาไปโมดิฟายด์ใหม่ *ฮาาา~) เอามาบรรณาการแด่หลานและเพื่อนอีก 2 คน
เมื่อ ได้เค้กช๊อคโกแล๊ตเติมพลัง นันทนัทผู้มีอาการใกล้เคียงกับหุ่นยนต์โดนช๊อตจึงเอ่ยขอตัวกลับบ้าน หาก เพราะความสงสารจับใจสิงหาจึงเอ่ยปากอาสาไปส่งเพื่อนสาว...โดยมี (ไอ้) เด็กเกาหลีพลอยได้รับอานิสงฆ์มีคนส่งถึงบ้านด้วยอีกคน
และแล้ว Fiction นี้จึงจบลงด้วยความประทับใจอย่างสุดสะพรึงของออกัส กับน้ำน่าน ต่อฝีมือการทำอาหารของรัก...แต่~!!
มันยังไม่จบแค่นี้...เตรียมตัวให้ดี
Fiction ทำอาหารของ (ไอ้) เด็กเกาหลียังจะมีต่อไป อยากให้ณัฐปกรณ์ไปทำอาหารบ้านใคร...Request มาได้ที่ 1900 19000 19000...
มะ ไม่ใช่แระ~!!!
.
.
.
.
.
.
.
สรุป
- ออกัสไปเจอรักกับน้ำน่านที่สวนสาธารณะแห่งหนึ่งตอนไปซื้อของ สุดท้าย เลยชวนทั้งสองคนกลับมาทำอาหารกินกันที่บ้าน
- รักบอกว่าตัวเองทำอาหารได้เป็นอย่างดี ออกัสกับน้ำน่านเลยตกหลุมพราง ช่วยเตรียมอุปกรณ์
- แต่เมื่อรักเริ่มทำอาหาร ออกัสเป็นคนแรกที่รู้สึกตะลึงกับฝีมือของรัก
- รักสามารถฆาตกรรมผักออกมาได้อย่างโหดเหี้ยม ถึงใจ แถมยังทำผักดีดดิ้นในกระทะอย่างโคตรน่ากลัว!
- ต่อจากนั้น เด็กเกาหลีจึง คา นรกผักเอาไว้เพื่อมาสังหารโหดคุณปลา ให้หัวขาด ลูกตาปลิ้น
- มาถึงตอนนี้ ออกัสกับน้ำน่านผู้รู้สึกสุดสะพรึงเลยแทคทีมกัน ช่วยเหลือชีวิตตัวเอง
- ออกัสเอารักออกไปจากครัว ปล่อยน้ำน่านเผชิญชะตากรรมอันโหดร้าย
- น้ำน่านต้องวิ่งหัวหมุนเทอาหารนรกของไอ้เด็กเกาหลีทิ้งอย่างเลือดเย็น แล้วเริ่มทำทุกอย่างใหม่หมด
- ส่วนออกัสหลอกล่อรักไปเจอเค้กช๊อคโกแล๊ต กะให้เด็กเกาหลีแต่งหน้าเค้กขำๆ แต่พอเอาจริง...ออกัสขำไม่ออก
- ออกัสหลอกล่อรักออกจากกองเค้กเกือบเละ และด้วยความไม่ตั้งใจ...เกิดรังสีวายขึ้นระหว่างออกัสกับรัก
- รักเคืองออกัสเพราะตัวเองไม่ใช่หนุ่มวาย แต่ออกัสกลับขำๆ ฮาๆ
- กลับมาที่ห้องครัว อาหารเสร็จเรียบร้อยพร้อมพลังที่ถูกสูบไปเกือบหมดของน้ำน่าน
- ออกัสหลอกว่าอาหารที่รักเห็นคือฝีมือรัก น้ำน่านแค่ช่วยแต่งเสริมเติมแต่ง
- กินอาหารกันไป รักกับออกัสชิล ขำ แต่น้ำน่านรู้สึกเหมือนใกล้หมดลมไปทุกที
- คุณน้ากลับมาถึงบ้าน เอาเค้กที่โมดิฟายด์ใหม่มาให้ น้ำน่านรู้สึกวันนี้ช่างเหนื่อยยาก ยาวนาน
- ออกัสไปส่งน้ำน่านกลับบ้านด้วยความสุดสงสาร และรักเลยได้ติดสอบห้อยตาม มีคนพากลับบ้านด้วย
- กรุณาติดตาม Fiction การทำอาหารของเด็กเกาหลีในตอนต่อไป... *สะพรึง~!!!
ฉันทำ...อะไร ให้เธอเคืองขุ่น
...อ๊ากกกกกกกกกกก~~!!!!!
นี่คือเสียงกรีดร้องในใจของสาวน้อยผู้โชคร้ายที่สุดในรุ่น 4 (จริงๆ นะ~!)
...น้ำน่าน
สาวน้อยผู้โชคร้ายติดบ่วงหลุมพรางจากเพื่อนร่วมชั้นหน้า (เกาหลี) ซื่อใส นาม...ณัฐปกรณ์
ใช่~!! รักนั่นแหละที่เป็นตัวต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด *ร้องไห้~
ย้อนเวลากลับไป...ไม่กี่ชั่วโมงก่อน บ้านของสิงหา
"เข้ามาก่อนสิ รัก น้ำน่าน วันนี้น้าเราไม่อยู่ ดีแล้วล่ะที่เจอรัก ไม่งั้นของที่ซื้อมาก็ไม่รู้จะทำกินเองยังไงนะ ฮ่ะๆ" พูดจบ เด็กหนุ่มร่างสูงที่บังเอิญไปเจอเพื่อนสองคนที่สวนสาธารณะแห่งหนึ่ง (คนหนึ่งมาซ้อมเคนโดกับรุ่นพี่ อีกคนจะไปหาคนเล่นบาสด้วย...แต่ไม่เจอ) เลยตัดสินใจชวนรัก...ผู้รับปากแข็งขันว่าทำอาหาร 'ได้' กับน้ำน่าน ซึ่งแสนกระตือรือร้นที่จะได้ 'กินฟรี' มาที่บ้าน
พอก้าวเข้ามาในครัวอันค่อนข้างรกเรื้อ เด็กหนุ่มจึงวางข้าวของทั้งหมดลงบนโต๊ะ ก่อนหันมามองเด็กหนุ่มอายุน้อยกว่า และเพื่อนสาวผู้กำลังกระตือรือร้นกับการสำรวจบ้านของเขา
"ว่าไงรัก แน่ใจนะว่าทำอาหารได้"
"แน่นอนฮะ~ งั้นรักเริ่มทำเลยแล้วกันเนอะ...อ่าาา~" ใช้ปลายนิ้วปาดปาก 1 ทีก่อนดวงตาเปล่งประกายกระตือรือร้นจะกราดมองของในถุง... "ล้างผัก~! พี่ออกัสกับน้ำน่านช่วยรักล้างผักแล้วกันฮะ"
"ได้เลย" รับคำทั้งที่จริงๆ ตัวเองไม่กินผัก แต่เพราะอีกฝ่ายเอ่ยคำขอเขาก็พร้อมตอบสนอง ทว่า หลังจากจัดการกับผักได้ครู่หนึ่ง สิงหากลับต้องหันมามองเพื่อนที่อายุน้อยกว่าพลางขมวดคิ้วนิดหนึ่ง...
ก็คนบอกว่าทำอาหาร 'ได้' ไม่รู้ไปทำอาหารอีท่าไหน เสียงมันถึงได้ดังสนั่น...เป๊งโป๊ง ช้งเช้ง...ประดุจดั่งฉากฆ่าฟันในหนังจีนยังไงอย่างงั้น!!!
"กินได้แน่ป่ะรัก...พี่ไม่ได้ลิ้นจระเข้นะบอกไว้ก่อน" ตัดสินใจถามหยั่งเชิงยิ้มๆ ขำๆ แต่แอบทีเล่นทีจริง แล้วจึงหันไปมองเพื่อนสาวผู้ยังคงวุ่นวาย เอ้ย~ เพลิดเพลินกับการสำรวจครัว (ของเขา) "เอ๊ะ แต่ท่าทางจะมีตัวบริโภคเนอะ"
ได้ยินสิงหาพูดแบบนั้น ณัฐปกรณ์เลยหันมามองพลางยิ้มน้อยๆ ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงมั่นใจสุดขีด "กินได้ซี่~ พี่ออกัส กินได้ๆ พี่ออกัสทำส่วนของตัวเองให้เสร็จเร็วๆ นะฮะ เดี๋ยวรักจะทำผัดผักแล้ว" พูดจบเด็กหนุ่มหน้าเกาหลีเลยหันกลับไปทำอะไรป้งเป๊ง ช้งเช้ง ต่อ...
(5 นาทีผ่านไป) "อ้ะรัก ผักเสร็จแล้ว" สิงหาพูดยิ้มๆ พลางยื่นผักที่ตัวเองล้างจนสะอาดให้หนุ่มเกาหลี แต่แล้ว เด็กหนุ่มกลับต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นท่าทางการ 'จัดการ' กับผักซึ่งเพื่อนรุ่นน้องทำ...
ท่อนแขนขาวเงื้อขึ้นสูงเกือบสุดแขน มีดเงินสะท้อนแสงคมปลาบ บาดตา ก่อนคมมีดจะตวัด 'สับ' ลงมาบนเนื้อผักสีเขียวสดดัง...โป๊ะ! โป๊ะๆๆๆ
...อ่าาา~ ปะ เป็นการหั่นผักที่รุนแรงมาก!!!
ยังไม่จบเพียงเท่านั้น นอกจากพวกผักใหญ่ต่างถูกสังหารอย่างโหดเหี้ยม(?) แล้ว บรรดาผักเล็กผักน้อยล้วนแล้วแต่โดนมือขาวๆ เอามีดคมกริบทะลวง แทง บิด คว้าน กรีด เชือด เฉือน...ปะ เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย!!!
โดยตลอดเวลาใบหน้าของผู้ฆ่าผัก (อย่างโหดเหี้ยม) นั้นประดับไปด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนกับดวงตาคู่สีน้ำตาลพราวประกายสนุก...เอริ่มมม~!!
"นะ น้ำน่าน ฉันว่ารักชะ ใช้มีดเก่งมากไปป้ะวะ" กระซิบถามเพื่อนสาวผู้หันมาช่วยเตรียมอาหาร พลางยิ้มแหยๆ เมื่อณัฐปกรณ์เหลือบตาขึ้นมองพร้อมรอยยิ้มน้อยข้างมุมปาก...
"เอาน่าๆ รักมันใช้มีดเก่งก็ดีแล้ว" ตอบอย่างไม่ใส่ใจ...และเอะใจ แล้วนันทนัทผู้ถูกของกินล่อจึงหันไปทำงานในส่วนตัวเองอย่างแข็งขัน กระทั่ง...
"ต่อไปก็ผัดผักนะฮะ" พูดแล้วณัฐปกรณ์ผู้กำลังเมามันกับการทำอาหารเลยจัดการเทน้ำมันลงกระทะที่กำลังเดือดแรงๆ...ซาดดดด~!!
เสียงน้ำมันแตกตัว ปร๊ะๆๆๆ อย่างสนุกสนาน ก่อนที่เด็กหนุ่มจะหันไปหาเหล่าผักผู้นอนตายอย่างสงบ(?) ในชาม แล้วหยิบเอาน้ำตาล ซีอิ๊ว และอื่นๆ เทคลุกลงไปในชามผักด้วยท่าทีดุเดือดพอกับน้ำมันในกระทะ
"กินได้แน่นะ..." พูดพลางกลืนน้ำลาย 1 อึกพร้อมเหลือบมองหยาดน้ำมันเต้นระบำบนกระทะสลับกับกิริยา อาการของเพื่อนรุ่นน้อง นั่นทำให้นันทนัทต้องเงยหน้าขึ้นจากการเตรียมอาหารแล้วพูดเสียงเรื่อยอย่าง ไม่ใส่ใจเท่าไหร่ (ยังไม่เอะใจ!!)
"เชพดังๆ เค้าก็ทำงี้แหละ ออกัส"
คนอายุน้อยกว่าเพื่อนยังไม่รับรู้ถึงสายตาหรือคำวิจารณ์ใด ด้วยตอนนี้เจ้าตัวกำลังง่วนอยู่กับการเทส่วนผสมลงไปในชามผัก แล้วเอามือของตัวเองลงไปคลุก ขยำ ขยี้ บด บี้ อย่างเมามัน...ในชามมันนั่นแหละ!!!
"...มั้ง" หลังมองอยู่สักครู่นันทนัทจึงเอ่ยคำสุดท้ายออกมาด้วยน้ำเสียงเบาหวิว พร้อมอาการขนลุกชันด้วยลางสังหรณ์บางอย่างกำลังโหมเร้า
"เอา ล่ะ!" พูดเสียงร่าเริงแล้วณัฐปกรณ์ก็จัดการ 'โยน' ผักเชื่อมเหนียวลงกระทะท่วมน้ำมันเสียงดัง...ซ่าดดดดด~! ส่งผลให้ทั้งน้ำมันและผักพร้อมใจกันกระเด็นกระดอนดีดดิ้นอยู่ในกระทะ ท่ามกลางเปลวไฟจากเตาแก๊ซซึ่งถูกเร่งจนเกือบสุด!!!
"เฮ้ย! รัก!! ใจเย็นๆ" เด็กสาวเพียงคนเดียวในห้องครัวถึงกับร้องเสียงหลงเมื่อเห็นอากัป กิริยาทั้งหมดอย่างเต็มตา ทว่า นอกจากจะไม่ใส่ใจแล้ว (ไอ้) เด็กเกาหลียังทำท่าควงตะหลิวในมือดุจดั่งจอมยุทธในหนังจีนกำลังภายใน ก่อนตัดสินใจโขกตะหลิวลงกับกระทะเสียงดัง โป๊ง! โป๊งๆๆๆ
".....น่าน สู้ๆ นะ" งึมงำเสียงอ่อยพลางร่างสูงเลยตัดสินใจถอยกรูดพร้อมรอยยิ้มกึ่งแหย กึ่งโล่งอก...ยังไงกูก็ไม่ (แดก) กินผักอยู่แล้วครับ!!!
"เอ่อ รัก น่านช่วยมั้ย" เด็กสาวเพียงคนเดียวเริ่มความพยายามเกลี้ยกล่อมช่วยเหลือตัวประกัน เอริ่มมม~ ไม่ใช่แระ!!
ทว่า "ไม่ต้องฮะ ไม่ต้อง~ ผัดผักนี่กินได้แน่ แถมอร่อยด้วย รักรับรอง!" พูดจบก็ตวัดตะหลิว โป๊งๆๆๆ โขกกระทะต่อไป...แต่แล้ว "เออ! เดี๋ยวทำต้มยำต่อไหมฮะ? รักจะทำต้มยำหัวปลา ดีไหม?"
นอกจากจะไม่พูดเปล่าแล้ว (ไอ้) เด็กเกาหลียังเผลอ (หรือตั้งใจ?) คาผักซึ่งกำลังดีดดิ้นอย่างบ้าคลั่งเอาไว้อย่างงั้น แล้วถลาไปหาอุปกรณ์ต้มยำซึ่งนันทนัทเตรียมเอาไว้
"รัก พี่ไม่กินเผ็ดจ้ะ" พูดพลางรีบยิ้มแบบใจดีสู้เสือให้อีกฝ่าย หาก...
"งั้นเอาแกงหัวปลามะนาวก็ได้ฮะ อร่อยนะสูตรนี้ ไม่เผ็ดด้วย" พูดจบจัดการฉีกยิ้มกว้างก่อนเปิดน้ำก๊อกที่เอาไว้ล้างจานเทพรวดใส่หม้อ
"ระ รักกกกกก~!!" เสียง (เกือบ) โหยหวนดังลั่น แล้วสาวน้อยสุดโชคร้ายผู้เริ่มรับรู้ถึงความซวยจึงรีบคิดหาทางแก้ไขเรื่อง ที่เกิดขึ้นอย่างเร่งด่วน มะ ไม่งั้น...ชีวิตพวกกรูไม่มีเหลือแน่ค่า~!!
"น่าน แท็คทีมเฉพาะกิจมั้ย" เสียงสวรรค์ (?) กระซิบอยู่ข้างหู หาก ดวงตาคนถามกลับไม่อาจละไปจากภาพสุดสะพรึงตรงหน้าได้...
อีกครั้งที่ฝ่ามือเรียวขาวบีบขยำกำส่วนหัวของคุณปลาจนแน่น ก่อนจะเงื้อมีดเงินคมวับขึ้นสุดแขน แล้วสับปั่ก!! จนหัวปลาขาดกระเด็น จากนั้น เจ้าเด็กเกาหลีเลยโยนหัวขาดๆ นั้นลงหม้อ พร้อมปลายนิ้วที่บดบี้ ขยี้ ขยำ จนลูกตาขาวๆ ของคุณปลาถึงกับทะลักปล้อนปลิ้นออกมาอย่างน่าสะพรึง!!
ไม่จบเพียงเท่านั้น หลังสังหารคุณปลาจนด่าวดิ้นณัฐปกรณ์จึงละมือไปสับเครื่องปรุงแบบ (โคตร) ไม่ละเอียด เทพรวดลงไปในหม้อ พร้อมผสมทุกสิ่งอันด้วยมือ แต่เหมือนเจ้าตัวนึกขึ้นได้เลยหันไปคว้าเอา...ตะหลิว ที่ยังคาอยู่ในกระทะท่วมน้ำมัน ผัก และไฟ เอามาคลุกเคล้าแทนมือ...ซะอย่างงั้น!!!
"พะ เพื่อความอยู่รอดและผลประโยชน์..." แทบพูดไม่ออกเลยทีเดียว ระ รัก นายมัน...มัน... *ทำหน้าสะพรึง
"กัส ตกลงว่ะค่ะ! ณ ขณะนี้เราจะไม่รอดแล้ว" คนสะพรึงพอกันรีบกระซิบกลับด้วยน้ำเสียงสั่นสะท้านดุจดั่งเห็นมัจจุราชปรากฏ ตัวอยู่ตรงหน้า!!!
"งั้นเธอจัดการอาหาร ฉันจัดการรัก โอเค๊?" พร้อมเสียงตกลงแทคทีมกัน (ครั้งแรก?) ของน้ำน่านกับออกัส เสียงน้ำมันเดือดเปรี้ยงๆ กับผักดีดตัวดิ้นอยู่ในกระทะ แกงสีน่าเกลียดน่าชัง หัวปลาและลูกตาลอยอืดค้างอยู่ในน้ำประปาสีตุ่น ทั้งหมดนั้นเป็นเสมือนสัญญาณเร่งให้ 2 หนุ่มสาวต้องรีบเร่งจัดการทำสัญญาออกรบ...เรอะ??
"ดะ ได้เลย!!" จบคำรองรับแม่นมั่น สิงหาเลยขยับเคลื่อนตัวเข้าชาร์ตเพื่อนรุ่นน้องผู้เพิ่งละมือจากการงาน ทุกอย่างไปล้างมือ เพื่อเตรียมทำอาหารอย่างต่อไป (มันยังจะทำอีกเรอะ!!) แล้วแสร้งพูดเสียงเริงร่า ชวนเชิญ
"เอ้อ รัก มีของในตู้อยู่อีกเยอะเลยนะ มาช่วยพี่ดูทีสิ" พูดจบก็จัดการกอดคอกึ่งลากคนตัวสูงน้อยกว่าออกไปจากครัว "พี่ไม่รู้ใช้ทำกินได้รึเปล่า นายมาช่วยกันหน่อยนะ" พูดพลางกอดๆ ลากๆ ไอ้เด็กเกาหลีผู้เริ่มขัดขืนอย่างสุดกำลัง!
"อื้ออออ~ พี่ออกัสทำอะไรฮะ? เดี๋ยวสิ! ฮื้อออ~" พูดเสียงงุนงงระคนขัดใจแล้วณัฐปกรณ์เลยพยายามขืนตัวออกจากวงแขนแน่นหนาของ ฝ่าย พร้อมกับที่นันทนัทนึกอะไรขึ้นมาได้ เลยเผลอร้องออกมาสุดเสียง!!
"เฮ้ย กัส! แล้วเราจะทำไงกะอาหารอ่ะ" ร้องโวยวายออกมาสุดเสียง ก่อนจะลดลงเหลือเพียงกระซิบด้วยความสะพรึงระคนเหนื่อยใจ "นี่มิต้องทำใหม่หมดเลยเรอะ!"
พลัน สิงหาผู้ยังคงยึดมั่นกับการเหนี่ยวรั้งไอ้เด็กเกาหลีก็หันกลับมาส่งซิกทาง สายตาว่า 'ตามสะดวกครับคุณเพื่อน' แล้วจัดการลากอีกฝ่ายออกไปจากห้องครัวได้สำเร็จในที่สุด และเมื่อเหลือตัวคนเดียวจริงๆ สาวน้อยผู้น่าสงสารสุดขีดจึงเผลอ (กรีด) ร้องออกมาเป็นภาษาบ้านเกิดด้วยความสุดจะทน!!
"โอ๊ยยย ไค่ต๋ายบ่ะเฮ้ยยย!!" พร้อมท่วงทำนองเพลงที่ดังก้องอยู่ในหัว...
เจ็บแค้นเคืองโกรธ...โทษฉันใย?
ฉันทำ...อะไร ให้เธอเคืองขุ่น
ปรักปรำ...ฉันเป็นจำเลยของคุณ
นี่หรือพ่อนักบุญ แท้จริง...คุณคือคนป่า
หลังคร่ำครวญด้วยความสิ้นหวังถึงขีดสุด นันทนัทผู้ถูกไฟแค้นโหมกระหน่ำเลยลุกขึ้นหยัดยืนสู้สถานการณ์สะพรึงด้วย การ...วิ่งปรู๊ด เทผัดผักทิ้งอย่างเลือดเย็น "ลาก่อน เจ้าพวกผักสยองขวัญทั้งหลาย!"
แต่เมื่อผัดผักหายลงไปในถังขยะแล้ว เด็กสาวกลับคิดไม่ออกว่าจะทำยังไงต่อดี ทว่า หลังนิ่งตั้งสติครู่หนึ่งนันทนัทจึงตัดสินใจ...ทำผัดผักใหม่เลยละกัน! ว่าแล้วก็ก้มหน้าก้มตาหั่นผักชุดใหม่อย่างลวกๆ ช่างหัวหน้าตามัน!!
"อ๊ะ ลืมตั้งกระทะ" รีบละมือจากชุดผักที่หน้าตาดูไม่สวยงาม หาก เมื่อเทียบกันกับของเด็กเกาหลีแล้ว...สะพรึงน้อยกว่ากันเยอะ!! ก่อนจะตั้งกระทะ ใส่น้ำมันทีละน้อย จนมันเดือดเลยใส่ผักทั้งหมดลงไปพลางผัดลวกๆ พอสุก พร้อมเติมเครื่องปรุงลงไปด้วย "เอาวะ ยังไงรสชาติก็คงดีกว่าอันเดิมล่ะ"
เสร็จสรรพเรียบร้อย เด็กสาวผู้แสนน่าสงสารเลยยืนหันรีหันขวาง พลันสายตาจะไปปะทะเข้ากับ...ลูกตาปลิ้นๆ ในน้ำประปาสีตุ่น! "เหยดดดด ทำไงดีวะกุ" พึมพำพลางร่างบางเลยทำท่าเข่าอ่อน ทรุดลงไปอีกรอบ
เชิญคุณลงฑัณฑ์ บัญชา
จนสมอุรา จนสาแก่ใจ
ไม่มีวันที่ฉันจะร้องไห้...ร่ำไร
เพราะฉันมิใช่...หญิงเจ้าน้ำตา
เสียงครวญคร่ำดังก้องสะท้อนในห้วงสมอง กระทั่ง นันทนัทตัดสินใจกัดฟัน ลุกขืนยืนหยัดสู้ชีวิต หมะ หมายถึง...ลุกขึ้นแล้วเดินไปเปิดตู้เก็บของ รื้อเจอมาม่าต้มยำกุ้ง (ทำไมรู้สึกมันเวิ่นเว้อจังวะ *สะพรึง) และเมื่อเดินเลยไปเปิดตู้เย็น เด็กสาวก็พบกับปลาสดๆ อีก 1 ตัวนอนแห้งอยู่ในกล่องพลาสติก
เหมือนแสงสว่างแห่งความหวังสาดทอลงมาสู่เด็กสาวร่างบาง แล้วนันทนัทเลยจัดการเทแกงสุดสะพรึงของณัฐปกรณ์ทิ้งอย่างโหดร้าย!! ก่อนรีบต้มน้ำร้อนใส่หม้อใบเดิม (ล้างแล้วอย่างรวดเร็ว) ระหว่างรอน้ำเดือดก็แกะเครื่องปรุงมาม่า บีบใส่ชาม...
"เอาไงดีวะ แม่งไม่มีเวลาแล้ว" เวลาผ่านไปอีกครู่แต่น้ำยังไม่เดือดดี ระหว่างหันรีหันขวางเป็นรอบที่ 3 เด็กสาวจึงพยายามรวบรวมสติ สมาธิ แล้วตัดสินใจหันไปเทเครื่องปรุงลงหม้อน้ำซึ่งยังไม่เดือด พลางออกแรงคนสุดฤทธิ์...
สักครู่ นันทนัทก็กลั้นใจหยิบช้อนมาตักชิมรสชาติ ก่อนจะถอนหายใจออกมาด้วยสีหน้าโล่งอกอย่างเห็นได้ชัด "ค่อยยังชั่ว ฝีมือยังไม่ตกว่ะ"
พึมพำพลางละมือไปหั่นปลาเป็นชิ้นๆ รอจนน้ำเดือดก็หย่อนชิ้นปลาที่ไม่ค่อยประณีตเท่าไหร่ลงหม้อ รออยู่อีกครู่ใหญ่ กระทั่งเนื้อปลาสุกได้ที่จึงตักแกงปลาใส่ถ้วยใหญ่ๆ พร้อมอาการปาดเหงื่อ จ้องมองผลงานตัวเองตาเขม็ง จากนั้น...
"โอยยย..กุจะบ้าตาย" ร้องเสียงระทดระทวยแล้วร่างบางพลันทรุดตัวลงกับพื้นห้องครัวด้วยความหมดแรง!!!
เวลาเดียวกัน ห่างไปจากห้องครัวมากเลยล่ะ...
หลังจากสามารถบังคับพาไอ้เด็กแสบ (สะพรึง) ออกมาได้ในที่สุด สิงหาผู้มีดีกรีความเนียนไม่แพ้ใครจึงงัดเอากลยุทธที่คิดว่าน่าจะเรียกร้อง ความสนใจจากณัฐปกรณ์ได้ออกมาใช้ เริ่มแรกคือการลากกึ่งรั้งเด็กหนุ่มไปยังตู้เย็นอีกห้อง พลางชี้ชวนให้ดูเค้กช๊อคโกแล๊ตเปล่าๆ ก้อนหนึ่ง บนหน้าเค้กนั้นยังราบเรียบเป็นสีน้ำตาลเข้ม ไร้ซึ่งการตกแต่งใด
"รัก พี่มีเค้กเปล่าอยู่ก้อนนึงอ้ะ แล้วมันก้อนใหญ่ ตัดแบ่งไงดี" ถามน้ำเสียงเรียบเรื่อยพลางยิ้มอย่างสมใจเมื่อเห็นกิริยาสนใจขึ้นมาทันทีของ เด็กข้างตัว
"เค้กเหรอฮะ...แต่เดี๋ยวนะ! หน้ามันโล่งๆ ไปว่ะ รักว่าหาอะไรมาแต่งหน้าดีไหม?" ถามเสียงกระตือรือร้นพลางทำตาเป็นประกายอย่างเด็กซนๆ ที่นึก 'คึก' อยากเล่นอะไรแผลงๆ
"ก็ดีนะ พี่มีพวกท้อปปิ้งอยู่...แล้วต้องอุ่นมั้ย" ถามพลางค่อยหยิบเอาถาดใส่เค้กช๊อคโกแล๊ตเปล่าก้อนใหญ่ออกมาวางพักไว้บนโต๊ะ ด้วยความระมัดระวัง
"ไม่ต้องอุ่นก็ได้ฮะ พี่กัสไปเอาท้อปปิ้งมาเลยดิ" เอ่ยเร่งอีกฝ่ายนิดๆ กระทั่ง คนตัวสูงกว่าเดินเอื่อย ลากขา...อย่างจงใจ หายไปครู่ใหญ่ๆ แล้วค่อยกลับมาพร้อมท้อปปิ้งเกล็ดน้ำตาลสีรุ้งกับท้อปปิ้งเกล็ดช๊อคโกแล๊ต แล้วยังมีลูกเชอร์รี่หวานสีแดงฉ่ำ และกระป๋องวิปปิ้งครีมขาวข้นเป็นการตบท้าย
ทว่า ดูท่าสิงหาจะยังประเมินณัฐปกรณ์ต่ำเกินไป แม้เป็นเค้ก (ไอ้) เด็กเกาหลีมันยังสามารถ 'ละเลง' ได้อย่างดีเยี่ยม!!!
"...เอ้อ รัก" พึมพำด้วยน้ำเสียงตื่นตะลึงเมื่อท้อปปิ้งเกล็ดน้ำตาลสีรุ้ง กับเกล็ดช๊อคโกแล๊ตถูกเทพรวดลงหน้าเค้กเปล่าจนเกือบหมด ก่อนที่ปลายนิ้วขาวจะจัดการเกลี่ยหนักๆ
ย้ำ!! ว่าเกลี่ยหนักๆ จนหน้าเค้กบุ๋มยุบลงไปนิดหนึ่ง พร้อมกับเกล็ดท้อปปิ้งที่เกลื่อนกระจาย ฝังลงไปในเนื้อนุ่มๆ เท่านั้นยังไม่พอ! เด็กหนุ่มผู้มีรอยยิ้มร่าเริงประดับอยู่บนใบหน้ายังล้วงเอาเชอร์รี่สีแดงฉ่ำ หวาน ปัก ทิ่มพรวด! แต่...ขอโทษ!!
...ปัก ที่ว่าคือเอาก้านมันปักลง แล้วกดจนลูกเชอร์รี่ทิ่มพรวด ฝังกลับหัวกลับหางทะลุเกล็ดท๊อปปิ้งและเนื้อเค้กเกือบนิ้ว!!!
แต่ก่อนเด็กหนุ่มจะทันได้คว้ากระป๋งวิปครีม สิงหาผู้เห็นท่าไม่ดีเลยรีบเอ่ยแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ซ่อนนัยความสะพรึงเบาๆ เอาไว้อย่างมิดชิด "รัก เราบอกสนใจเรียนเบสป่ะ พี่ให้ดูรายละเอียดดีกว่า"
พูดจบก็ใช้มุกเดิมๆ คือกอดคอพลางกึ่งลากอีกฝ่ายให้ออกห่างจากเค้กซึ่ง...เละไปแล้ว! ให้มากที่สุด!!!
"ฮื้อออ~ พี่กัส รักยังไม่ได้ลงวิปครีมเลยนะฮะ" แอบประท้วงนิดหนึ่งแล้วเลยทำท่าจะดึงตัวเองออก แต่พอได้ยินคำที่คนอายุมากกว่าเอ่ยออกมา...
"น่า ไหนๆ จะเรียนแล้วรักซื้อเบสเก็บด้วยเลยมั้ย พี่จะได้ขายแบบราคาลด มีโปรโมชั่นแถมแอมป์ด้วยนะ"
นิ่งไปครู่ ระหว่างที่ในหัวเด็กเกาหลีกำลังคิดคำนวณอะไรยุ่ง สายตาของสิงหากลับไปสบเข้ากับปลายนิ้วขาวจัดๆ เปื้อนเปรอะไปด้วยเค้กช๊อคโกแล๊ตและท้อปปิ้งต่างๆ แล้วเลยอด...เสียดาย ไม่ได้
กรูยังไม่ได้ (แดก) ชิมเค้กเลยอ้ะ!!!
"รัก มือเปื้อนนะ" พูดพลางจับมือคนข้างตัวมาดู ก่อนถามด้วยน้ำเสียงเสียดายเล็กๆ "ท้อปปิ้งอร่อยป่ะ"
แล้วพอณัฐปกรณ์ตอบว่า 'อร่อย' สิงหาเลยไม่ลังเลที่จะ...ก้มหน้าลง พลางแลบลิ้นเลียชิมท้อปปิ้งที่เปรอะอยู่บนปลายนิ้วขาวจัดๆ นิดหน่อย
"หวานอ่ะ หวานไปหน่อย" พูดจบ เด็กหนุ่มเลยหัวเราะเสียงเบา ก่อนปล่อยมืออีกฝ่ายออกพลางพูดว่า "มะ มาล้างมือก่อนรัก"
แต่แล้ว สิงหากลับต้องกลั้นขำเมื่อเห็นอากัป กิริยาของเด็กเกาหลี...ที่ตอนนี้ยืนตัวแข็ง ช๊อคค้าง หน้าแดงก่ำไปจนถึงใบหู ก่อนที่เด็กหนุ่มจะหลุดตะกุกตะกักอะไรบางอย่างออกมาเป็นภาษาเกาหลี...
"ครับ" ถามพลางแกล้งจ้องหน้าแดงจัดๆ นั้นนิ่ง แต่เมื่อณัฐปกรณ์ยังตอบอะไรไม่ออก คนขี้อำตัวพ่อเลยแสร้งพูดเสียงนุ่มอย่างจะเย้า "ไปล้างมือนะครับ คนดี" พูดจบก็ลากคนตัวสูงน้อยกว่าหน่อยไปยังอ่างล้างหน้า และเมื่อเด็กเกาหลีทำท่าจะท้วง (ไอ้) คุณสิงหาเลย...
"ไม่ปฎิเสธนะครับ" ยิ้มแบบโฮสต์ๆ (ยังไงวะ?) พลางเอามือปิดปากอีกฝ่าย กระทั่ง เด็กเกาหลีถึงครา...สติหลุด เอ๋อ ทำอะไรไม่ถูกไปอีกรอบ!!!
ทว่า ในที่สุด "ผมล้างเองฮะ!" ตวัดเสียงอย่างโมโหระคนอับอาย (?) แล้วณัฐปกรณ์เลยปาดปากแรงๆ 2 ทีรวด แล้วเดินปึงปังไปล้างมือที่ก๊อกด้วยอาการกระแทกกระทั้นนิดๆ
ไอ้พี่ออกัส แม่ง!!! ทำเชี้ยอะไรวะเนี่ย!!!
ใครมาเจออย่างรักก็ต้องเหวอกันทั้งนั้นแหละ!!! รักไม่ใช่เกย์นะเฟ้ยเฮ้ย!!!
...ไอ้ ไอ้... *ด่าเป็นภาษาเกาหลี
"เสร็จยางง น้องรัก" เสียงกวนประสาทยังลอยมาอย่างต่อเนื่อง พาให้เด็กเกาหลีต้องหันไปตวัดตาใส่ด้วยความเคือง! แต่พอนึกย้อนไปถึงเหตการณ์เมื่อครู่ เด็กหนุ่มเลยเผลอหน้าแดงอีกรอบก่อนจะหยุดยืนนิ่ง ทำอะไรไม่ถูก...
"ป้ะ ป่านนี้อาหารเสร็จหมดแล้วมั้ง" เพื่อให้มิชเช่อนคอมพาลี๊ดเตอะ (กรุณาอ่านด้วยสำเนียงแบบกัสๆ) สิงหาเลยทำได้ทุกอย่าง...ทู๊กอย่างเจงๆ *ยิ้มเท่ห์ จากนั้น เด็กหนุ่มจึงออกแรงกอดคอแล้วลากเจ้าเด็กเกาหลีกลับไปยังห้องครัว เพื่อจะพบกับร่างบางๆ ที่ทรุดลงนั่งอย่างหมดแรงของเพื่อนสาว
(ออกัส...แอบชูนิ้วโป้งให้น้ำน่าน)
(น้ำน่าน...ยกนิ้วตอบแบบเพลียๆ ยังทรุดอยู่ที่พื้น)
"ย๊าห์!! ปล่อยได้แล้วไอ้พี่ออกัส" คนอับอายจนหน้าเป็นสีมะเขือเทศร้องเสียงลั่น ก่อนจะเดินปึงปังแบบไม่สนใจสัญญาณมือใดๆ ไปยังเหล่าอาหารที่จัดวางไว้อย่างเรียบร้อยบนโต๊ะ พลางหรี่ตาลงนิดๆ "ไหนอาหารที่รักทำอ้ะฮะ?"
"ก็นี่ไง" สิงหาเป็นฝ่ายตอบรับก่อนจะชี้มือไปยัง อ่าาา~ อาหารฝีมือนันทนัท "รักทำแล้วน่านนึกสนุกเลยปรุงเล่นล่ะสิ" ขยายความเพิ่มเติมเมื่อเห็นสีหน้าเหมือนไม่อยากเชื่อจากเด็กเกาหลี
"ใช่เหรอฮะ?" ถามพลางอดกราดตามองอาหารบนจานอย่างสำรวจไม่ได้
"อื้อออ ซนจริงนะเรา" ตอบรับเสียงยิ้มแย้มแล้วเลยยกมือขึ้นลูบหัวน่าน พลางส่งซิกทางสายตาประมาณ...รอดแล้ว!!!
"...น้ำน่านแค่ปรุงใช่ไหม? แต่ส่วนใหญ่รักทำจริงๆ นะฮะ" เด็กเกาหลีขี้สงสัยยังอดถามย้ำซ้ำด้วยความระแวงไม่ได้ คนไหลลื่นแถมเนียนสุดๆ เลยแสร้งพยักหน้าพลางพูดด้วยน้ำเสียงเริงรื่นแต่หนักแน่น
"จ้า วางใจเถอะน่า รัก ไม่มีใครแย่งนายทำอาหารหรอก"
ได้ยินแบบนั้นนันทนัทเลยเผลอถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่ พลางทำสีหน้าประมาณหมดอาลัยตายอยากสุดชีวิต! เมิงพูดแบบนั้นออกมาได้ไงค๊า ไอ้คุณสิงหา กรูจะตายอยู่แล้วนะ อ๊ากกกก~!!
"เออ~! แล้วเค้กล่ะฮะ" อย่าเพิ่งคิดว่าจะจบเรื่อง! อยู่ๆ (ไอ้) เด็กเกาหลีกลับทำตาวาวพลางร้องถามออกมาด้วยน้ำเสียงสดใส "ยกมาเลยไหม? แต่ยังแต่งท้อปปิ้งไม่เสร็จเลย ให้รักแต่งต่อป้ะ พี่ออกัส"
"ไม่ต้องๆ กินข้าวกันเลยเถอะ" พูดจบ สิงหาเลยรีบดึงแขนเพื่อนทั้งสองคนไปที่โต๊ะ ก่อนจะเริ่มรับประทานอาหารฝีมือนันทนัท หาก ทั้งเขากับเพื่อนสาวพยายามทำให้ณัฐปกรณ์เข้าใจ (ผิด) ว่าเป็นฝีมือตัวเอง ทั้งนี้ทั้งนั้น ก็เพื่อความอยู่รอดของหมู่เรานั่นแหละ!!!
"โอ้โฮ คราวนี้อร่อยกว่าครั้งที่แล้ว(?) อีกฮะ ฝีมือรักพัฒนาขึ้นนะเนี่ย" ระหว่างรับประทานอาหาร เด็กหนุ่มหน้าเกาหลีเลยพูดชมตัวเองด้วยความภาคภูมิใจ หาก นั่นกลับทำเอาสาวน้อยผู้น่าสงสารที่สุด (ในรุ่น4 ณ ตอนนี้...) ถึงกับเผลอพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงหมดแรง
"เออๆๆ ว่าไงก็ว่าตามกัน"
เห็นแบบนั้นแล้วสิงหาผู้เริ่มรู้สึกสงสารเพื่อนสาวนิดๆ เลยยิ้มแหยก่อนจะรีบตักกับข้าวตักให้นันทนัท แล้วลดเสียงลงเป็นอ้อนๆ เอาใจ "เอาน่า อดทนอีกนิดนะ น้ำน่าน...นี่! กินนี่ดิ ฝีมือเธออร่อยดีว่ะ"
"งั้น ครั้งหน้ารักมาทำอาหารให้ทานอีกนะฮะ" อีกครั้งที่เด็กเกาหลีพูดออกมาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ร่าเริง แต่นั่นกลับทำเอาสิงหาถึงกับชะงัก พลางพูดเสียงกลั้วหัวเราะอ่อยๆ ออกมา
"ฮะๆ ถ้าน้าพี่ไม่อยู่นะ"
ส่วนนันทนัทน่ะเหรอ "คะ แค่ก~!!" อาหารตะ ติดคอ... "ขะ ขอน้ำหน่อย" พูดพลางไอค่อกแค่กอย่างแรงด้วยความทรมานระคนสะพรึง!!!
"เอ้าๆ น่าน ใจเย็น อาหารมันอร่อยขนาดนั้นเลยเหรอ" แอบแซวขำๆ ก่อนจะรีบยื่นแก้วน้ำให้ พลางเอื้อมมือไปตบหลังเด็กสาวคนเดียวในห้องด้วยท่าทางสงสารจับใจ
"อ๊ะ! น้ำน่าน ค่อยๆ กินสิฮะ ถ้าไม่พอ เดี๋ยวรักมาทำให้ทานอีกก็ได้" เพราะประโยคหวังดีซื่อๆ จริงใจนั้น ที่ทำเอานันทนัทผู้เคราะห์ซ้ำกรรมซวย เอ้ย! ซัด ถึงกับสำลักน้ำดื่มพรวดอีกรอบ!!!
"เฮ้ยๆ" ไม่รู้ว่าควรขำหรือสงสารดี แต่หลังจากเพื่อนสาวตั้งสติได้ในที่สุด (ท่ามกลางความตกใจระคนงุนงงสุดขีดของณัฐปกรณ์) เจ้าตัวจึงรีบส่ายหัวดิก ก่อนพูดออกมาด้วยน้ำเสียงกึ่งกัดฟัน "ไม่เป็นไรอะ รัก เดี๋ยวต้องกลับไปกินที่บ้านอีก ขอบใจนะ!!"
เหมือนสวรรค์เมตตาสาวน้อยผู้อาภัพนามน้ำน่าน สุดท้าย น้าสาวของออกัสจึงกลับมา...โดยถือเค้กที่สภาพหน้าตาดีขึ้นนิดหน่อย (เพราะคุณน้าเอาไปโมดิฟายด์ใหม่ *ฮาาา~) เอามาบรรณาการแด่หลานและเพื่อนอีก 2 คน
เมื่อ ได้เค้กช๊อคโกแล๊ตเติมพลัง นันทนัทผู้มีอาการใกล้เคียงกับหุ่นยนต์โดนช๊อตจึงเอ่ยขอตัวกลับบ้าน หาก เพราะความสงสารจับใจสิงหาจึงเอ่ยปากอาสาไปส่งเพื่อนสาว...โดยมี (ไอ้) เด็กเกาหลีพลอยได้รับอานิสงฆ์มีคนส่งถึงบ้านด้วยอีกคน
และแล้ว Fiction นี้จึงจบลงด้วยความประทับใจอย่างสุดสะพรึงของออกัส กับน้ำน่าน ต่อฝีมือการทำอาหารของรัก...แต่~!!
มันยังไม่จบแค่นี้...เตรียมตัวให้ดี
Fiction ทำอาหารของ (ไอ้) เด็กเกาหลียังจะมีต่อไป อยากให้ณัฐปกรณ์ไปทำอาหารบ้านใคร...Request มาได้ที่ 1900 19000 19000...
มะ ไม่ใช่แระ~!!!
.
.
.
.
.
.
.
สรุป
- ออกัสไปเจอรักกับน้ำน่านที่สวนสาธารณะแห่งหนึ่งตอนไปซื้อของ สุดท้าย เลยชวนทั้งสองคนกลับมาทำอาหารกินกันที่บ้าน
- รักบอกว่าตัวเองทำอาหารได้เป็นอย่างดี ออกัสกับน้ำน่านเลยตกหลุมพราง ช่วยเตรียมอุปกรณ์
- แต่เมื่อรักเริ่มทำอาหาร ออกัสเป็นคนแรกที่รู้สึกตะลึงกับฝีมือของรัก
- รักสามารถฆาตกรรมผักออกมาได้อย่างโหดเหี้ยม ถึงใจ แถมยังทำผักดีดดิ้นในกระทะอย่างโคตรน่ากลัว!
- ต่อจากนั้น เด็กเกาหลีจึง คา นรกผักเอาไว้เพื่อมาสังหารโหดคุณปลา ให้หัวขาด ลูกตาปลิ้น
- มาถึงตอนนี้ ออกัสกับน้ำน่านผู้รู้สึกสุดสะพรึงเลยแทคทีมกัน ช่วยเหลือชีวิตตัวเอง
- ออกัสเอารักออกไปจากครัว ปล่อยน้ำน่านเผชิญชะตากรรมอันโหดร้าย
- น้ำน่านต้องวิ่งหัวหมุนเทอาหารนรกของไอ้เด็กเกาหลีทิ้งอย่างเลือดเย็น แล้วเริ่มทำทุกอย่างใหม่หมด
- ส่วนออกัสหลอกล่อรักไปเจอเค้กช๊อคโกแล๊ต กะให้เด็กเกาหลีแต่งหน้าเค้กขำๆ แต่พอเอาจริง...ออกัสขำไม่ออก
- ออกัสหลอกล่อรักออกจากกองเค้กเกือบเละ และด้วยความไม่ตั้งใจ...เกิดรังสีวายขึ้นระหว่างออกัสกับรัก
- รักเคืองออกัสเพราะตัวเองไม่ใช่หนุ่มวาย แต่ออกัสกลับขำๆ ฮาๆ
- กลับมาที่ห้องครัว อาหารเสร็จเรียบร้อยพร้อมพลังที่ถูกสูบไปเกือบหมดของน้ำน่าน
- ออกัสหลอกว่าอาหารที่รักเห็นคือฝีมือรัก น้ำน่านแค่ช่วยแต่งเสริมเติมแต่ง
- กินอาหารกันไป รักกับออกัสชิล ขำ แต่น้ำน่านรู้สึกเหมือนใกล้หมดลมไปทุกที
- คุณน้ากลับมาถึงบ้าน เอาเค้กที่โมดิฟายด์ใหม่มาให้ น้ำน่านรู้สึกวันนี้ช่างเหนื่อยยาก ยาวนาน
- ออกัสไปส่งน้ำน่านกลับบ้านด้วยความสุดสงสาร และรักเลยได้ติดสอบห้อยตาม มีคนพากลับบ้านด้วย
- กรุณาติดตาม Fiction การทำอาหารของเด็กเกาหลีในตอนต่อไป... *สะพรึง~!!!
Tags: cs, ms, กัสน่าน, รัก, รักอาหาร1, โรงเรียนลูกบาศก์6 Comments
อ่านบทความไป..
เสียงเพลงดังก้องกังวาลในหัวไป..
ได้ใจจริง ๆ 555+^^
เจ็บแค้นเคืองโกรธ....เหอ ๆ
#1 By - นิพันธ์ ทารีมุกข์ - on 2011-07-13 22:41