* คำเตือน *

- เด็ก สตรีมีครรภ์ คนชรา หรือผู้หัวใจไม่แข็งแรง ไม่ควรบริโภคฟิคนี้เกินวันละ 1 ครั้ง
- ฟิคนี้เหมาะสมกับคนที่ต้องการลดน้ำหนัก ควรบริโภค 7 ครั้งต่อวัน...มิใช่ต่อมื้ออาหาร
- หลังอ่านฟิคนี้ให้เข้าใจด้วยว่าน้้องรักก็เป็นแค่เด็กรักการทำอาหาร น่ารัก กุบกิบ (และเมะ) คนนึงเท่านั้น
- อ้ออออ~!! ฟิคนี้ไม่วาย อย่ามองว่ามันวาย เพราะน้องรักเมะ...เอ่อะ ไม่เกี่ยว!!
 
 
* ที่จริงแล้ว มันเป็นฟิคคั่นเวลา...อิชั้นยังไม่ได้ทำฟิคเปิดเทอมเลย โฮวววว~ *
 

 
เจ็บแค้นเคืองโกรธ...โทษฉันใย?
ฉันทำ...อะไร ให้เธอเคืองขุ่น


...อ๊ากกกกกกกกกกก~~!!!!!

นี่คือเสียงกรีดร้องในใจของสาวน้อยผู้โชคร้ายที่สุดในรุ่น 4 (จริงๆ นะ~!)

...น้ำน่าน

สาวน้อยผู้โชคร้ายติดบ่วงหลุมพรางจากเพื่อนร่วมชั้นหน้า (เกาหลี) ซื่อใส นาม...ณัฐปกรณ์

ใช่~!! รักนั่นแหละที่เป็นตัวต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด *ร้องไห้~

ย้อนเวลากลับไป...ไม่กี่ชั่วโมงก่อน บ้านของสิงหา

"เข้ามาก่อนสิ รัก น้ำน่าน วันนี้น้าเราไม่อยู่ ดีแล้วล่ะที่เจอรัก ไม่งั้นของที่ซื้อมาก็ไม่รู้จะทำกินเองยังไงนะ ฮ่ะๆ" พูดจบ เด็กหนุ่มร่างสูงที่บังเอิญไปเจอเพื่อนสองคนที่สวนสาธารณะแห่งหนึ่ง (คนหนึ่งมาซ้อมเคนโดกับรุ่นพี่ อีกคนจะไปหาคนเล่นบาสด้วย...แต่ไม่เจอ) เลยตัดสินใจชวนรัก...ผู้รับปากแข็งขันว่าทำอาหาร 'ได้' กับน้ำน่าน ซึ่งแสนกระตือรือร้นที่จะได้ 'กินฟรี' มาที่บ้าน

พอก้าวเข้ามาในครัวอันค่อนข้างรกเรื้อ เด็กหนุ่มจึงวางข้าวของทั้งหมดลงบนโต๊ะ ก่อนหันมามองเด็กหนุ่มอายุน้อยกว่า และเพื่อนสาวผู้กำลังกระตือรือร้นกับการสำรวจบ้านของเขา

"ว่าไงรัก แน่ใจนะว่าทำอาหารได้"

"แน่นอนฮะ~ งั้นรักเริ่มทำเลยแล้วกันเนอะ...อ่าาา~" ใช้ปลายนิ้วปาดปาก 1 ทีก่อนดวงตาเปล่งประกายกระตือรือร้นจะกราดมองของในถุง... "ล้างผัก~! พี่ออกัสกับน้ำน่านช่วยรักล้างผักแล้วกันฮะ"

"ได้เลย" รับคำทั้งที่จริงๆ ตัวเองไม่กินผัก แต่เพราะอีกฝ่ายเอ่ยคำขอเขาก็พร้อมตอบสนอง ทว่า หลังจากจัดการกับผักได้ครู่หนึ่ง สิงหากลับต้องหันมามองเพื่อนที่อายุน้อยกว่าพลางขมวดคิ้วนิดหนึ่ง...

ก็คนบอกว่าทำอาหาร 'ได้' ไม่รู้ไปทำอาหารอีท่าไหน เสียงมันถึงได้ดังสนั่น...เป๊งโป๊ง ช้งเช้ง...ประดุจดั่งฉากฆ่าฟันในหนังจีนยังไงอย่างงั้น!!!

"กินได้แน่ป่ะรัก...พี่ไม่ได้ลิ้นจระเข้นะบอกไว้ก่อน" ตัดสินใจถามหยั่งเชิงยิ้มๆ ขำๆ แต่แอบทีเล่นทีจริง แล้วจึงหันไปมองเพื่อนสาวผู้ยังคงวุ่นวาย เอ้ย~ เพลิดเพลินกับการสำรวจครัว (ของเขา) "เอ๊ะ แต่ท่าทางจะมีตัวบริโภคเนอะ"

ได้ยินสิงหาพูดแบบนั้น ณัฐปกรณ์เลยหันมามองพลางยิ้มน้อยๆ ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงมั่นใจสุดขีด "กินได้ซี่~ พี่ออกัส กินได้ๆ พี่ออกัสทำส่วนของตัวเองให้เสร็จเร็วๆ นะฮะ เดี๋ยวรักจะทำผัดผักแล้ว" พูดจบเด็กหนุ่มหน้าเกาหลีเลยหันกลับไปทำอะไรป้งเป๊ง ช้งเช้ง ต่อ...

(5 นาทีผ่านไป) "อ้ะรัก ผักเสร็จแล้ว" สิงหาพูดยิ้มๆ พลางยื่นผักที่ตัวเองล้างจนสะอาดให้หนุ่มเกาหลี แต่แล้ว เด็กหนุ่มกลับต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นท่าทางการ 'จัดการ' กับผักซึ่งเพื่อนรุ่นน้องทำ...

ท่อนแขนขาวเงื้อขึ้นสูงเกือบสุดแขน มีดเงินสะท้อนแสงคมปลาบ บาดตา ก่อนคมมีดจะตวัด 'สับ' ลงมาบนเนื้อผักสีเขียวสดดัง...โป๊ะ! โป๊ะๆๆๆ

...อ่าาา~ ปะ เป็นการหั่นผักที่รุนแรงมาก!!!

ยังไม่จบเพียงเท่านั้น นอกจากพวกผักใหญ่ต่างถูกสังหารอย่างโหดเหี้ยม(?) แล้ว บรรดาผักเล็กผักน้อยล้วนแล้วแต่โดนมือขาวๆ เอามีดคมกริบทะลวง แทง บิด คว้าน กรีด เชือด เฉือน...ปะ เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย!!!

โดยตลอดเวลาใบหน้าของผู้ฆ่าผัก (อย่างโหดเหี้ยม) นั้นประดับไปด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนกับดวงตาคู่สีน้ำตาลพราวประกายสนุก...เอริ่มมม~!!

"นะ น้ำน่าน ฉันว่ารักชะ ใช้มีดเก่งมากไปป้ะวะ" กระซิบถามเพื่อนสาวผู้หันมาช่วยเตรียมอาหาร พลางยิ้มแหยๆ เมื่อณัฐปกรณ์เหลือบตาขึ้นมองพร้อมรอยยิ้มน้อยข้างมุมปาก...

"เอาน่าๆ รักมันใช้มีดเก่งก็ดีแล้ว" ตอบอย่างไม่ใส่ใจ...และเอะใจ แล้วนันทนัทผู้ถูกของกินล่อจึงหันไปทำงานในส่วนตัวเองอย่างแข็งขัน กระทั่ง...

"ต่อไปก็ผัดผักนะฮะ" พูดแล้วณัฐปกรณ์ผู้กำลังเมามันกับการทำอาหารเลยจัดการเทน้ำมันลงกระทะที่กำลังเดือดแรงๆ...ซาดดดด~!!

เสียงน้ำมันแตกตัว ปร๊ะๆๆๆ อย่างสนุกสนาน ก่อนที่เด็กหนุ่มจะหันไปหาเหล่าผักผู้นอนตายอย่างสงบ(?) ในชาม แล้วหยิบเอาน้ำตาล ซีอิ๊ว และอื่นๆ เทคลุกลงไปในชามผักด้วยท่าทีดุเดือดพอกับน้ำมันในกระทะ

"กินได้แน่นะ..." พูดพลางกลืนน้ำลาย 1 อึกพร้อมเหลือบมองหยาดน้ำมันเต้นระบำบนกระทะสลับกับกิริยา อาการของเพื่อนรุ่นน้อง นั่นทำให้นันทนัทต้องเงยหน้าขึ้นจากการเตรียมอาหารแล้วพูดเสียงเรื่อยอย่าง ไม่ใส่ใจเท่าไหร่ (ยังไม่เอะใจ!!)

"เชพดังๆ เค้าก็ทำงี้แหละ ออกัส"

คนอายุน้อยกว่าเพื่อนยังไม่รับรู้ถึงสายตาหรือคำวิจารณ์ใด ด้วยตอนนี้เจ้าตัวกำลังง่วนอยู่กับการเทส่วนผสมลงไปในชามผัก แล้วเอามือของตัวเองลงไปคลุก ขยำ ขยี้ บด บี้ อย่างเมามัน...ในชามมันนั่นแหละ!!!

"...มั้ง" หลังมองอยู่สักครู่นันทนัทจึงเอ่ยคำสุดท้ายออกมาด้วยน้ำเสียงเบาหวิว พร้อมอาการขนลุกชันด้วยลางสังหรณ์บางอย่างกำลังโหมเร้า

"เอา ล่ะ!" พูดเสียงร่าเริงแล้วณัฐปกรณ์ก็จัดการ 'โยน' ผักเชื่อมเหนียวลงกระทะท่วมน้ำมันเสียงดัง...ซ่าดดดดด~! ส่งผลให้ทั้งน้ำมันและผักพร้อมใจกันกระเด็นกระดอนดีดดิ้นอยู่ในกระทะ ท่ามกลางเปลวไฟจากเตาแก๊ซซึ่งถูกเร่งจนเกือบสุด!!!

"เฮ้ย! รัก!! ใจเย็นๆ" เด็กสาวเพียงคนเดียวในห้องครัวถึงกับร้องเสียงหลงเมื่อเห็นอากัป กิริยาทั้งหมดอย่างเต็มตา ทว่า นอกจากจะไม่ใส่ใจแล้ว (ไอ้) เด็กเกาหลียังทำท่าควงตะหลิวในมือดุจดั่งจอมยุทธในหนังจีนกำลังภายใน ก่อนตัดสินใจโขกตะหลิวลงกับกระทะเสียงดัง โป๊ง! โป๊งๆๆๆ

".....น่าน สู้ๆ นะ" งึมงำเสียงอ่อยพลางร่างสูงเลยตัดสินใจถอยกรูดพร้อมรอยยิ้มกึ่งแหย กึ่งโล่งอก...ยังไงกูก็ไม่ (แดก) กินผักอยู่แล้วครับ!!!

"เอ่อ รัก น่านช่วยมั้ย" เด็กสาวเพียงคนเดียวเริ่มความพยายามเกลี้ยกล่อมช่วยเหลือตัวประกัน เอริ่มมม~ ไม่ใช่แระ!!

ทว่า "ไม่ต้องฮะ ไม่ต้อง~ ผัดผักนี่กินได้แน่ แถมอร่อยด้วย รักรับรอง!" พูดจบก็ตวัดตะหลิว โป๊งๆๆๆ โขกกระทะต่อไป...แต่แล้ว "เออ! เดี๋ยวทำต้มยำต่อไหมฮะ? รักจะทำต้มยำหัวปลา ดีไหม?"

นอกจากจะไม่พูดเปล่าแล้ว (ไอ้) เด็กเกาหลียังเผลอ (หรือตั้งใจ?) คาผักซึ่งกำลังดีดดิ้นอย่างบ้าคลั่งเอาไว้อย่างงั้น แล้วถลาไปหาอุปกรณ์ต้มยำซึ่งนันทนัทเตรียมเอาไว้

"รัก พี่ไม่กินเผ็ดจ้ะ" พูดพลางรีบยิ้มแบบใจดีสู้เสือให้อีกฝ่าย หาก...

"งั้นเอาแกงหัวปลามะนาวก็ได้ฮะ อร่อยนะสูตรนี้ ไม่เผ็ดด้วย" พูดจบจัดการฉีกยิ้มกว้างก่อนเปิดน้ำก๊อกที่เอาไว้ล้างจานเทพรวดใส่หม้อ

"ระ รักกกกกก~!!" เสียง (เกือบ) โหยหวนดังลั่น แล้วสาวน้อยสุดโชคร้ายผู้เริ่มรับรู้ถึงความซวยจึงรีบคิดหาทางแก้ไขเรื่อง ที่เกิดขึ้นอย่างเร่งด่วน มะ ไม่งั้น...ชีวิตพวกกรูไม่มีเหลือแน่ค่า~!!

"น่าน แท็คทีมเฉพาะกิจมั้ย" เสียงสวรรค์ (?) กระซิบอยู่ข้างหู หาก ดวงตาคนถามกลับไม่อาจละไปจากภาพสุดสะพรึงตรงหน้าได้...

อีกครั้งที่ฝ่ามือเรียวขาวบีบขยำกำส่วนหัวของคุณปลาจนแน่น ก่อนจะเงื้อมีดเงินคมวับขึ้นสุดแขน แล้วสับปั่ก!! จนหัวปลาขาดกระเด็น จากนั้น เจ้าเด็กเกาหลีเลยโยนหัวขาดๆ นั้นลงหม้อ พร้อมปลายนิ้วที่บดบี้ ขยี้ ขยำ จนลูกตาขาวๆ ของคุณปลาถึงกับทะลักปล้อนปลิ้นออกมาอย่างน่าสะพรึง!!

ไม่จบเพียงเท่านั้น หลังสังหารคุณปลาจนด่าวดิ้นณัฐปกรณ์จึงละมือไปสับเครื่องปรุงแบบ (โคตร) ไม่ละเอียด เทพรวดลงไปในหม้อ พร้อมผสมทุกสิ่งอันด้วยมือ แต่เหมือนเจ้าตัวนึกขึ้นได้เลยหันไปคว้าเอา...ตะหลิว ที่ยังคาอยู่ในกระทะท่วมน้ำมัน ผัก และไฟ เอามาคลุกเคล้าแทนมือ...ซะอย่างงั้น!!!

"พะ เพื่อความอยู่รอดและผลประโยชน์..." แทบพูดไม่ออกเลยทีเดียว ระ รัก นายมัน...มัน... *ทำหน้าสะพรึง

"กัส ตกลงว่ะค่ะ! ณ ขณะนี้เราจะไม่รอดแล้ว" คนสะพรึงพอกันรีบกระซิบกลับด้วยน้ำเสียงสั่นสะท้านดุจดั่งเห็นมัจจุราชปรากฏ ตัวอยู่ตรงหน้า!!!

"งั้นเธอจัดการอาหาร ฉันจัดการรัก โอเค๊?" พร้อมเสียงตกลงแทคทีมกัน (ครั้งแรก?) ของน้ำน่านกับออกัส เสียงน้ำมันเดือดเปรี้ยงๆ กับผักดีดตัวดิ้นอยู่ในกระทะ แกงสีน่าเกลียดน่าชัง หัวปลาและลูกตาลอยอืดค้างอยู่ในน้ำประปาสีตุ่น ทั้งหมดนั้นเป็นเสมือนสัญญาณเร่งให้ 2 หนุ่มสาวต้องรีบเร่งจัดการทำสัญญาออกรบ...เรอะ??

"ดะ ได้เลย!!" จบคำรองรับแม่นมั่น สิงหาเลยขยับเคลื่อนตัวเข้าชาร์ตเพื่อนรุ่นน้องผู้เพิ่งละมือจากการงาน ทุกอย่างไปล้างมือ เพื่อเตรียมทำอาหารอย่างต่อไป (มันยังจะทำอีกเรอะ!!) แล้วแสร้งพูดเสียงเริงร่า ชวนเชิญ

"เอ้อ รัก มีของในตู้อยู่อีกเยอะเลยนะ มาช่วยพี่ดูทีสิ" พูดจบก็จัดการกอดคอกึ่งลากคนตัวสูงน้อยกว่าออกไปจากครัว "พี่ไม่รู้ใช้ทำกินได้รึเปล่า นายมาช่วยกันหน่อยนะ" พูดพลางกอดๆ ลากๆ ไอ้เด็กเกาหลีผู้เริ่มขัดขืนอย่างสุดกำลัง!

"อื้ออออ~ พี่ออกัสทำอะไรฮะ? เดี๋ยวสิ! ฮื้อออ~" พูดเสียงงุนงงระคนขัดใจแล้วณัฐปกรณ์เลยพยายามขืนตัวออกจากวงแขนแน่นหนาของ ฝ่าย พร้อมกับที่นันทนัทนึกอะไรขึ้นมาได้ เลยเผลอร้องออกมาสุดเสียง!!

"เฮ้ย กัส! แล้วเราจะทำไงกะอาหารอ่ะ" ร้องโวยวายออกมาสุดเสียง ก่อนจะลดลงเหลือเพียงกระซิบด้วยความสะพรึงระคนเหนื่อยใจ "นี่มิต้องทำใหม่หมดเลยเรอะ!"

พลัน สิงหาผู้ยังคงยึดมั่นกับการเหนี่ยวรั้งไอ้เด็กเกาหลีก็หันกลับมาส่งซิกทาง สายตาว่า 'ตามสะดวกครับคุณเพื่อน' แล้วจัดการลากอีกฝ่ายออกไปจากห้องครัวได้สำเร็จในที่สุด และเมื่อเหลือตัวคนเดียวจริงๆ สาวน้อยผู้น่าสงสารสุดขีดจึงเผลอ (กรีด) ร้องออกมาเป็นภาษาบ้านเกิดด้วยความสุดจะทน!!

"โอ๊ยยย ไค่ต๋ายบ่ะเฮ้ยยย!!" พร้อมท่วงทำนองเพลงที่ดังก้องอยู่ในหัว...


เจ็บแค้นเคืองโกรธ...โทษฉันใย?
ฉันทำ...อะไร ให้เธอเคืองขุ่น
ปรักปรำ...ฉันเป็นจำเลยของคุณ
นี่หรือพ่อนักบุญ แท้จริง...คุณคือคนป่า


หลังคร่ำครวญด้วยความสิ้นหวังถึงขีดสุด นันทนัทผู้ถูกไฟแค้นโหมกระหน่ำเลยลุกขึ้นหยัดยืนสู้สถานการณ์สะพรึงด้วย การ...วิ่งปรู๊ด เทผัดผักทิ้งอย่างเลือดเย็น "ลาก่อน เจ้าพวกผักสยองขวัญทั้งหลาย!"

แต่เมื่อผัดผักหายลงไปในถังขยะแล้ว เด็กสาวกลับคิดไม่ออกว่าจะทำยังไงต่อดี ทว่า หลังนิ่งตั้งสติครู่หนึ่งนันทนัทจึงตัดสินใจ...ทำผัดผักใหม่เลยละกัน! ว่าแล้วก็ก้มหน้าก้มตาหั่นผักชุดใหม่อย่างลวกๆ ช่างหัวหน้าตามัน!!

"อ๊ะ ลืมตั้งกระทะ" รีบละมือจากชุดผักที่หน้าตาดูไม่สวยงาม หาก เมื่อเทียบกันกับของเด็กเกาหลีแล้ว...สะพรึงน้อยกว่ากันเยอะ!! ก่อนจะตั้งกระทะ ใส่น้ำมันทีละน้อย จนมันเดือดเลยใส่ผักทั้งหมดลงไปพลางผัดลวกๆ พอสุก พร้อมเติมเครื่องปรุงลงไปด้วย "เอาวะ ยังไงรสชาติก็คงดีกว่าอันเดิมล่ะ"

เสร็จสรรพเรียบร้อย เด็กสาวผู้แสนน่าสงสารเลยยืนหันรีหันขวาง พลันสายตาจะไปปะทะเข้ากับ...ลูกตาปลิ้นๆ ในน้ำประปาสีตุ่น! "เหยดดดด ทำไงดีวะกุ" พึมพำพลางร่างบางเลยทำท่าเข่าอ่อน ทรุดลงไปอีกรอบ


เชิญคุณลงฑัณฑ์ บัญชา
จนสมอุรา จนสาแก่ใจ
ไม่มีวันที่ฉันจะร้องไห้...ร่ำไร
เพราะฉันมิใช่...หญิงเจ้าน้ำตา


เสียงครวญคร่ำดังก้องสะท้อนในห้วงสมอง กระทั่ง นันทนัทตัดสินใจกัดฟัน ลุกขืนยืนหยัดสู้ชีวิต หมะ หมายถึง...ลุกขึ้นแล้วเดินไปเปิดตู้เก็บของ รื้อเจอมาม่าต้มยำกุ้ง (ทำไมรู้สึกมันเวิ่นเว้อจังวะ *สะพรึง) และเมื่อเดินเลยไปเปิดตู้เย็น เด็กสาวก็พบกับปลาสดๆ อีก 1 ตัวนอนแห้งอยู่ในกล่องพลาสติก

เหมือนแสงสว่างแห่งความหวังสาดทอลงมาสู่เด็กสาวร่างบาง แล้วนันทนัทเลยจัดการเทแกงสุดสะพรึงของณัฐปกรณ์ทิ้งอย่างโหดร้าย!! ก่อนรีบต้มน้ำร้อนใส่หม้อใบเดิม (ล้างแล้วอย่างรวดเร็ว) ระหว่างรอน้ำเดือดก็แกะเครื่องปรุงมาม่า บีบใส่ชาม...

"เอาไงดีวะ แม่งไม่มีเวลาแล้ว" เวลาผ่านไปอีกครู่แต่น้ำยังไม่เดือดดี ระหว่างหันรีหันขวางเป็นรอบที่ 3 เด็กสาวจึงพยายามรวบรวมสติ สมาธิ แล้วตัดสินใจหันไปเทเครื่องปรุงลงหม้อน้ำซึ่งยังไม่เดือด พลางออกแรงคนสุดฤทธิ์...

สักครู่ นันทนัทก็กลั้นใจหยิบช้อนมาตักชิมรสชาติ ก่อนจะถอนหายใจออกมาด้วยสีหน้าโล่งอกอย่างเห็นได้ชัด "ค่อยยังชั่ว ฝีมือยังไม่ตกว่ะ"

พึมพำพลางละมือไปหั่นปลาเป็นชิ้นๆ รอจนน้ำเดือดก็หย่อนชิ้นปลาที่ไม่ค่อยประณีตเท่าไหร่ลงหม้อ รออยู่อีกครู่ใหญ่ กระทั่งเนื้อปลาสุกได้ที่จึงตักแกงปลาใส่ถ้วยใหญ่ๆ พร้อมอาการปาดเหงื่อ จ้องมองผลงานตัวเองตาเขม็ง จากนั้น...

"โอยยย..กุจะบ้าตาย" ร้องเสียงระทดระทวยแล้วร่างบางพลันทรุดตัวลงกับพื้นห้องครัวด้วยความหมดแรง!!!

เวลาเดียวกัน ห่างไปจากห้องครัวมากเลยล่ะ...

หลังจากสามารถบังคับพาไอ้เด็กแสบ (สะพรึง) ออกมาได้ในที่สุด สิงหาผู้มีดีกรีความเนียนไม่แพ้ใครจึงงัดเอากลยุทธที่คิดว่าน่าจะเรียกร้อง ความสนใจจากณัฐปกรณ์ได้ออกมาใช้ เริ่มแรกคือการลากกึ่งรั้งเด็กหนุ่มไปยังตู้เย็นอีกห้อง พลางชี้ชวนให้ดูเค้กช๊อคโกแล๊ตเปล่าๆ ก้อนหนึ่ง บนหน้าเค้กนั้นยังราบเรียบเป็นสีน้ำตาลเข้ม ไร้ซึ่งการตกแต่งใด

"รัก พี่มีเค้กเปล่าอยู่ก้อนนึงอ้ะ แล้วมันก้อนใหญ่ ตัดแบ่งไงดี" ถามน้ำเสียงเรียบเรื่อยพลางยิ้มอย่างสมใจเมื่อเห็นกิริยาสนใจขึ้นมาทันทีของ เด็กข้างตัว

"เค้กเหรอฮะ...แต่เดี๋ยวนะ! หน้ามันโล่งๆ ไปว่ะ รักว่าหาอะไรมาแต่งหน้าดีไหม?" ถามเสียงกระตือรือร้นพลางทำตาเป็นประกายอย่างเด็กซนๆ ที่นึก 'คึก' อยากเล่นอะไรแผลงๆ

"ก็ดีนะ พี่มีพวกท้อปปิ้งอยู่...แล้วต้องอุ่นมั้ย" ถามพลางค่อยหยิบเอาถาดใส่เค้กช๊อคโกแล๊ตเปล่าก้อนใหญ่ออกมาวางพักไว้บนโต๊ะ ด้วยความระมัดระวัง

"ไม่ต้องอุ่นก็ได้ฮะ พี่กัสไปเอาท้อปปิ้งมาเลยดิ" เอ่ยเร่งอีกฝ่ายนิดๆ กระทั่ง คนตัวสูงกว่าเดินเอื่อย ลากขา...อย่างจงใจ หายไปครู่ใหญ่ๆ แล้วค่อยกลับมาพร้อมท้อปปิ้งเกล็ดน้ำตาลสีรุ้งกับท้อปปิ้งเกล็ดช๊อคโกแล๊ต แล้วยังมีลูกเชอร์รี่หวานสีแดงฉ่ำ และกระป๋องวิปปิ้งครีมขาวข้นเป็นการตบท้าย

ทว่า ดูท่าสิงหาจะยังประเมินณัฐปกรณ์ต่ำเกินไป แม้เป็นเค้ก (ไอ้) เด็กเกาหลีมันยังสามารถ 'ละเลง' ได้อย่างดีเยี่ยม!!!

"...เอ้อ รัก" พึมพำด้วยน้ำเสียงตื่นตะลึงเมื่อท้อปปิ้งเกล็ดน้ำตาลสีรุ้ง กับเกล็ดช๊อคโกแล๊ตถูกเทพรวดลงหน้าเค้กเปล่าจนเกือบหมด ก่อนที่ปลายนิ้วขาวจะจัดการเกลี่ยหนักๆ

ย้ำ!! ว่าเกลี่ยหนักๆ จนหน้าเค้กบุ๋มยุบลงไปนิดหนึ่ง พร้อมกับเกล็ดท้อปปิ้งที่เกลื่อนกระจาย ฝังลงไปในเนื้อนุ่มๆ เท่านั้นยังไม่พอ! เด็กหนุ่มผู้มีรอยยิ้มร่าเริงประดับอยู